Τρεις βράχοι λίγα καμένα πεύκα κι ένα ρημοκλήσι

και παραπάνω

το ίδιο τοπίο αντιγραμμένο ξαναρχίζει.

τρεις βράχοι σε σχήμα πύλης, σκουριασμένοι

λίγα καμένα πεύκα, μαύρα και κίτρινα

κι ένα τετράγωνο σπιτάκι θαμμένο στον ασβέστη.

και παραπάνω ακόμη πολλές φορές

το ίδιο τοπίο ξαναρχίζει κλιμακωτά

Ως τον ορίζοντα ως τον ουρανό που βασιλεύει.

Εδώ αράξαμε το καράβι να ματίσουμε τα σπασμένα κουπιά,

να πιούμε νερό και να κοιμηθούμε.

Η θάλασσα που μας πίκρανε είναι βαθιά κι ανεξερεύνητη

και ξεδιπλώνει μίαν απέραντη γαλήνη.

Εδώ μέσα στα βότσαλα βρήκαμε ένα νόμισμα

και το παίξαμε στα ζάρια.

Το κέρδισε ο μικρότερος και χάθηκε.

Ξαναμπαρκάραμε με τα σπασμένα μας κουπιά.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τα ανάκατα συναισθήματα μου.
Δεν ξέρω νομικίστικους όρους, αλλά θα σας πω με λόγια ψυχής.
Μετά από μια ψευτοεδίκαση, οι δικαστές συσκέφτηκαν και αποφάσισαν να δεχτούν τις ενστάσεις
των δικηγόρων των κατηγορουμένων γιατρών
Ζήτησαν να γυρίσει η υπόθεση στον εισαγγελέα
και να συσταθεί ξανά το κατηγορητήριο.
Άρα νέα αναβολή...
Πώς να συγκρατήσω την οργή μου, τα δάκρυα μου,
πώς να στηρίξω κι εγώ μαζί με τους άλλους τον Θοδωρή;
Πώς είναι δυνατόν να γίνονται όλα αυτά;
Και στο καπάκι ... μου παραδόθηκε μια Αγωγή κατά εμένα της
ίδιας και της δουλειάς μου (επιχείρησης μου),
άσχετη με το θέμα της Αγγελικούλας,
αλλά επειδή κατέγραφα μια αλήθεια, γεγονός που έγινε τον Αύγουστο φέτος ζητώντας μου 100.000 ευρώ ...
Γιατί μας χτυπούν, γιατί μας θάβουν ζωντανούς; Πες τε μου...

Από το Σάββατο 8 Απριλίου 2006, τριάμισι χρόνια μετά τον τραυματισμό από άνανδρη επίθεση

στο εργοστάσιο της ΔΕΗ Χίου, από σεκιουριτά

 την ώρα που έκανε ένα ρεπορτάζ ρουτίνας της 40 χρονης δημοσιογράφου Αγγελικής Χατζηδημητρίου

και το οποίο την οδήγησε στην τετραπληγία και αλαλία,

γεγονός για το οποίο ευθύνη έχουν γιατροί του Νοσοκομείου Χίου...

Από τότε δοκιμάζεται άγρια η ιδία και η οικογένεια της

Τρίτη φορά σήμερα πάλι στο δικαστήριο με δυο Αναβολές ...   

Απέναντι στον άδικο και βαρύ τραυματισμό της εργαζόμενης δημοσιογράφου Αγγελικής

 που την οδήγησε στην πλήρη αναπηρία 

και δημιούργησε οξύτατα κοινωνικά, οικογενειακά και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας,

η απαίτηση όλων είναι  να αποδοθεί δικαιοσύνη και να πληρώσουν οι υπεύθυνοι

Τα δυο ανήλικα παιδία της δεν ξέρουν πια τι να περιμένουν.

Ο σύζυγος πατέρας εργαζόμενος  συνάδελφος αγωνίζεται στο πλάι της από το 2006.

Για νοσηλεία με έξοδα πολύ υψηλού κόστους!

Χίος- Αθήνα- Αθήνα- Σουηδία.

 Σουηδία- Αθήνα- Χίος. Αποτέλεσμα μηδέν.

Δυο αναβολές στο δικαστήριο για κουκούλωμα (?)

Και πάλι Χίος- Αθήνα- Γερμανία.

Γύρισε ο σύζυγος και πολυαγαπημένος φίλος Θοδωρής, από την Γερμανία για την Τρίτη εξ αναβολής δίκη.

Αν τολμήσουν και σήμερα να δώσουν αναβολή, θα προπηλακιστούν,

 πρώτα από όλους τους συναδέλφους (είμαστε αποφασισμένοι.-)

και κατόπιν από όλη την τοπική κοινωνία ...

Σε αναμονή...

Αγγελική και Θοδωρής...πριν την επίθεση εναντίον

 της εργαζόμενης μητέρας δυο ανηλίκων παιδιών

Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ' ακρογιάλια
η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό.
Λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλλια...
Ω! μην ταράξεις... πρόσεξε ν' ακούσεις τ' αλαφρό

ξεκίνημά της... τ' άγγιξες το δέντρο με τα μήλα
το χέρι απλώθη κι η κλωστή δείχνει και σε οδηγεί...
Ω! σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα
να 'σουν εσύ που θα 'φερνες την ξεχασμένη αυγή!

Η νύχτα να 'ταν που έκλεισε τα μάτια; Μένει αθάλη,
σαν από δοξαριού νευρά μένει πνιχτό βουητό,
μια στάχτη κι ένας ίλιγγος στο μαύρο γυρογιάλι
κι ένα πυκνό φτερούγισμα στην εικασία κλειστό.

Ρόδο του ανέμου, γνώριζες μα ανέγνωρους μας πήρες
την ώρα που θεμέλιωνε γιοφύρια ο λογισμός
να πλέξουνε τα δάχτυλα και να διαβούν δυο μοίρες
και να χυθούν στο χαμηλό κι αναπαμένο φως.

Έλα πάρε με
μες στο βυθό σου να βρεθώ
ν' αγαπηθώ, να λυτρωθώ
Έλα πάρε με
στα γαλανά σου τα νερά
δώσε στα όνειρα φτερά
Έλα πάρε με
σ' άλλα ταξίδια μακρινά
στου δειλινού τα μενεξιά
Έλα πάρε με
δώσε μου αίμα και μιλιά
σε χρυσαφένια ακρογιαλιά
Έλα πάρε με
εκεί που το κορμί λυγάει
εκεί που το κορμί γεννάει
Έλα πάρε με
και θεϊκός μου γίνε στίχος
που τον χορεύει ο ρυθμός
κι ο ψάλτης ήχος

Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει- ακούς;
ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει- ακούς;
Είμ' εγώ πού φωνάζω κι είμ' εγώ πού κλαίω, μ' ακούς;
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς;"

 Απόσπασμα από το "Μονόγραμμα" του Ελύτη... 
 

Μεγάλα νέα φέρνω από 'κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω

Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό

Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από 'ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες
αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες

Και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ' την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανογράφοι
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες

Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί

Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι
σαράντα με το λάδι και το ξύδι

Κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί

Λαέ, μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι
Οι αγώνες που' χεις κάνει δεν 'φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε

 Το Μεγάλο Μας Τσίρκο
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης, Τζένη Καρέζη

Το καλοκαίρι του 1973, κι ενώ η αμερικανοκίνητη
χούντα των συνταγματαρχών ήταν και έδειχνε ακόμα πανίσχυρη,
η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος
ανεβάζουν στο θέατρο "Αθήναιον"
το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη "το μεγάλο μας τσίρκο".
Στο έργο αυτό, μέσα από σατιρικά και δραματικά νούμερα
 και τραγούδια γινόταν μια αναδρομή
στην ιστορία της Ελλάδας από την Τουρκοκρατία,
τον Όθωνα και τους υπόλοιπους κυβερνήτες
της ανεξάρτητης Ελλάδας ως την Μικρασιατική καταστροφή,
τον πόλεμο του ';40 και το -τότε- σήμερα ...;
Η μουσική του έργου ήταν του Σταύρου Ξαρχάκου
και τα τραγούδια της παράστασης απέδιδαν ο Νίκος Ξυλούρης
και τα μέλη του θιάσου.
Τα σκηνικά της παράστασης ήταν του Ευγένιου Σπαθάρη
και στο θίασο πρωταγωνιστικούς ρόλους είχαν
ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος,
ο Στέλιος Κωνσταντόπουλος, ο Νίκος Κούρος,
ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος.

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδίες δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,

σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,

σφίγγει στο φώς τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,

σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό.

Μονάχα φως ο δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.

Η ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Τα σκονισμένα σκοίνα.

Το μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό.

Όλοι διψάνε. Χρόνια τώρα. Όλοι μασάνε μία μπουκιά ουρανό απάνου απ' την πίκρα τους.

Τα μάτια τους είναι κόκκινα απ' την αγρύπνια,

μία βαθειά χαρακιά σφηνωμένη ανάμεσα στα φρύδια τους

σαν ένα κυπαρίσσι ανάμεσα σε δυο βουνά το λιόγερμα.

Tο χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους -

έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό

κι έχουνε τον καημό βαθιά- βαθιά στα μάτια τους

σαν ένα αστέρι σε μία γούβα αλάτι.

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο

όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ τ' άγρια γένια τους

όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις άδειες τσέπες τους όταν σκοτώνονται 

 Η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα.

Τόσα χρόνια όλοι πεινάνε, όλοι διψάνε, όλοι σκοτώνονται

πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα,

έφαγε κάψα τα χωράφια τους κ η αρμύρα πότισε τα σπίτια τους

Ο αγέρας έριξε τις πόρτες τους και τις λίγες πασχαλιές της πλατείας

Τόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα

όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε -

πάνου στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους,

μία μεγάλη σημαία, μία μεγάλη φωτιά κατακόκκινη

και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια φεύγουν απ' τα χέρια τους

για τις τέσσερις πόρτες του ορίζοντα.

Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.
Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο‡
ήξερα πως δίχως τον άνθρωπο
δεν είναι πλήρες
του ήλιου το φώς.
Ενώ, τώρα, κοιτάζοντας
μες από τόση διαύγεια τον κόσμο,
μες από σένα- πλησιάζουν τα πράγματα,
γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα-
τώρα μπορώ
ν' αρθρώσω την τάξη του σ' ένα μου ποίημα.
Παίρνοντας μία σελίδα θα βάλω
σ' ευθείες το φως.

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Έλα να παίξουμε...
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου

Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει από καιρό
πριν από μένα

Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει

δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις

Έλα να παίξουμε...

Ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω!
Τραβάνε μπρος σκυφτοί δίχως καν όνειρα

Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που έρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει

δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις έριες παρατάξεις

Έλα να παίξουμε...
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα...

                              
Στιχουργός: Μανώλης Αναγνωστάκης  
Συνθέτης: Δημήτρης Παπαδημητρίου  
Ερμηνευτής:Γεράσιμος Ανδρεάτος

Γυάλινη πόλη κι ένας άνεμος αλάνι
σκόνη στους πάγκους, στις βιτρίνες και στα ράφια
γίναν τα τάστα της κιθάρας μου ξυράφια 
κι εσύ έχεις χρόνια να κατέβεις στο λιμάνι 
  
  
Σαν το διαμάντι το γυαλί μ' έχει χαράξει
ήρθα και φεύγω μ' αδειανά τα δυο μου χέρια
θέλει αστέρι μου ατέλειωτα νυχτέρια
να γίνει η κάμπια χρυσαλίδα και μετάξι
 Παίζει ξανά Refrain χωρίς στίχο
 
Μορφές αγίων σ' έναν τοίχο μαυρισμένο
στον Ιορδάνη τους τα λόγια μου βαφτίζω
βλέπω τα αρώματα, τα χρώματα μυρίζω
κι όλο προσμένω ένα πλοίο βυθισμένο 
  Σαν το διαμάντι...
 
Λερά σεντόνια σε δωμάτια νοικιασμένα
Άργος, Μυκήνες, Σαντορίνη και Μαντείο
όλη η ζωή μου καλώς ήρθες και αντίο
σκόρπια στιχάκια σε πακέτα πεταμένα 
  Σαν το διαμάντι...

Επιτέλους κυκλοφόρησε και είναι θεικό το νέο cd της Χαρούλας

Πιο κάτω η στίχοι του τραγουδιού "Ο άνθρωπος μου"

Τίτλος του album: Η αγάπη θα σε βρει όπου και 'να σαι!

Ήχο απίστευτα μαγικό, θα έχουμε σε λίγες μέρες

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Θα έρθει μια φορά να νιώσω πως κι εγώ

ανήκω κάπου

Θα έρθει σαν το φως άνθρωπος καθαρός

κι εγώ σκιά του

Να μου κρατάει σιγά, σφιχτά το χέρι

Και λόγια καθαρά μόνο να μου φέρει

Να γνωρίσω έναν άνθρωπο

που λέει «ναι» και το εννοεί,

Να γυρίζω το κεφάλι

και να μένει το χαμόγελο του εκεί

Θα' χει λόγο, θα χει μπέσα ...

Θ χαράζει θα νυχτώνει

και θα πέφτω πάντα μέσα

Μες τα μάτια να τον βλέπω

και να μένω ο εαυτός μου...

Να το λέω να το εννοώ

πως αυτός είναι ο 'Άνθρωπος μου

Πέρασα πολλά, μπορώ

σε μια στιγμή να τα διαγράψω

να του δοθώ, να του παραδοθώ

 κι ας ξανακλάψω

Φτάνει μια φορά αυτός να μου φέρει

δυο λόγια καθαρά

Να γνωρίσω έναν άνθρωπο

που λέει «ναι» και το εννοεί,

Να γυρίζω το κεφάλι

και να μένει το χαμόγελο του εκεί

Θα 'χει λόγο, θα χει μπέσα ...

Θα χαράζει θα νυχτώνει

και θα πέφτω πάντα μέσα

Μες' τα μάτια να τον βλέπω

και να μένω ο εαυτός μου.

Να το λέω να το εννοώ

πως αυτός είναι ο Άνθρωπος μου!

Κι αν πέρασα πολλά,

μπορώ σε μια στιγμή να τα διαγράψω

Να του δοθώ να του παραδοθώ

κι ας ξανακλάψω

Να γνωρίσω έναν άνθρωπο

που λέει «ναι» και το εννοεί,

Να γυρίζω το κεφάλι και να μένει

το χαμόγελο του εκεί, εκεί, εκεί ...

                                                Συνθέτης- Στιχουργός η Θεά Χαρούλα 

Η Χαρούλα κάνει τις στιγμές της τραγούδια

Διαλέγει μια σειρά από ασπρόμαυρες φωτογραφίες

από το προσωπικό της album

και της κάνει αγάπη

Την αγάπη που θα σε βρει όπου και να ΄σαι...

Εγώ πατώ στον ουρανό
βαδίζω στον ωκεανό
πάνω στο κύμα περπατώ
εσένα σαν κοιτώ

Είσαι Νεράιδα της Αυγής
η πιο όμορφη όλης της γης
μ' ένα χαμόγελο μπορείς
τα θαύματα να πεις

Εγώ φουντώνω στο χιονιά
βγάζω φωτιές στην παγωνιά
άνοιξη έχει η καρδιά
εσένα σαν κοιτά

Είσαι Νεράιδα της Αυγής
η πιο όμορφη όλης της γης
μ' ένα χαμόγελο μπορείς
τα θαύματα να πεις

Σαν ένα τρεμάμενο
καναρίνι,νιογέννητο
πουλάκι
θ' απιθώσω
τη ζωή μου
στις φούχτες σου.
Ντ.Κατσούρη

Κάτω στης μαργαρίτας
τ' αλωνάκι, στήσαν χορό
τρελό τα μελισσόπουλα.

Ιδρώνει ο ήλιος, τρέμει το
νερό. Στάχυα ψηλά λυγίζουνε
το μελαμψό ουρανό.

Πέρα μέσα στα χρυσά νταριά
κοιμούνται αγοροκόριτσα.
Ο ύπνος τους μυρίζει πυρκαγιά.
Στα δόντια τους
ο ήλιος σπαρταράει.

Κάτω στης μαργαρίτας
τ' αλωνάκι.
                                                                 Οδυσσέας Ελύτης

                                                                                                                                                                                                       Ηλιαχτίδες
τα λόγια της αγάπης
σ' ανήμπορους καιρούς
φθείρουν τη φθορά
κι αργοσαλεύουν
την πεθυμιά.
Έρως "ήρος άγγελος"
Δ.Π.Σωτρίλλη

Παλιό τραγούδι κι άγιασε
απ' το πολύ το δάκρυ
στην πλάτη του φορτώθηκε
του κόσμου τον καημό
Κι αν το ρωτήσεις θα σου πει
πατρίδα πια δεν έχω
καμιά πατρίδα δεν χωρά
ολόκληρο ουρανό

Βαφτίστηκα στο άχτι σας
στην πίκρα, στο γινάτι σας
και πιο ψηλά ανεβαίνω
Είμαι το πρώτο γάλα σας
η μυρωδιά της μάνας σας
γι αυτό σας ανασταίνω

Παλιό τραγούδι κι άγιασε
απ' την πολύ αγάπη
έγινε ρούχο του φτωχού
του μόνου συντροφιά
Κι αν το ρωτήσεις θα σου πει
τα χρόνια μου δεν ξέρω
ποιος ξέρει πότε ράγισε
πρώτη φορά καρδιά

Βαφτίστηκα στο άχτι σας
στην πίκρα, στο γινάτι σας
και πιο ψηλά ανεβαίνω
Είμαι το πρώτο γάλα σας
η μυρωδιά της μάνας σας
γι αυτό σας ανασταίνω

Το ταλέντο του ανθρώπου
αναπτύσσεται μέσα
στην απομόνωση,
ο χαρακτήρας του όμως,
σχηματίζεται μέσα
στις τρικυμίες της ζωής.
Γκαίτε

Ποια μουσική περπατάει στο πλάι σου
ποια πυρκαγιά στα μαλλιά.
Ποια σιωπή καταπίνει τα λόγια μου
και ψυθιρίζω φιλιά.
Κάψε τις νύχτες μου,
σβήσε τις μέρες μου,
κάνε το χρόνο στιγμή.
Ό,τι ευχήθηκα κι ό,τι φοβήθηκα
είναι καιρός να φανεί.

Σαν βροχή που πέφτει στα φύλλα
στα μαλλιά, στο πρόσωπο κυλά,
σαν βροχή σε θέλω απόψε
να βραχώ, ως τη ρίζα της φωνής,
γέλιο μου.
Στη φωτιά που μέσα μου καίει
μια φωνή γελάει και κλαίει,
στη φωτιά θα πέσω μαζί σου
να σωθεί ό,τι είναι δυνατό,
γέλιο μου, φλόγα μου - φλόγα μου.

Ποια μουσική δυναμώνει
στο βλέμμα σου
κι όλα χορεύουν γλυκά.
Ποιος πυρετός ανεβαίνει
στο αίμα μου
και κοκκινίζει ξανά.
Κάψε τις νύχτες μου,
σβήσε τις μέρες μου
κάνε το χρόνο στιγμή.
Ό,τι αγάπησα κι ό,τι παράτησα
είναι καιρός να κριθεί.

Κι απόψε βρέχει- κι η πόλη,
μ' όλα τα φώτα της κυλάει.
Απ' τις υδρορροές της χύνεται
και χάνεται στους υπονόμους.
Το άπειρο και το παράθυρό μου,χάσκουν
κι ανάμεσά τους ήχος άλλος
απ' της βροχής κανένας.
Στιγμή- ανάσα, το ροδαλό της ανατολής...

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες, ήταν δέντρα
που τα έντυνε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες στην πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ, το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα, σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ, ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα, σε αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ, το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα, σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ, ανάσα μου κι αέρας

Βραδιάζει,
Φυλλομετρώντας
την απουσία σου
χαμηλόφωνα.
Μια ακανόνιστη
κόκκινη κηλίδα
που ξεθωριάζει.
Δ.Κούνδρουρος

Ο πιο δικός αδελφός

είναι ο καημός

Κι όνειρο η γαλήνη

πλάι στη θάλασσα

Με τις ώρες σαν ματόχαντρα

στον κόρφο

Τον έρωτα φτερούγα

με δύχτια τις ψυχές μας

βαθύχρωμα...

Ανελκύουμε ουρανό

γεμάτο πράξεις γενναίων

Νιώθουμε τον άνεμο

ζωγραφισμένο

με το αθώο των παιδιών

Προσευχόμαστε όπου πιστεύουμε

με το ανάλαφρο του κύματος

Ψυχή με δέος λευτερίας

στα σπλάχνα ριζωμένο

Γέφυρες χτίζουμε στο παρόν

ελπίζοντας σε στιγμές ζωής...

                                                               Έλενα Ψαραλίδου- Στέλλα Μπάκνη 

Σαν προσπεράσεις τον καημό
ξεχνιούνται όλα τα λάθη
βλέπεις αλλιώς τον ουρανό
αλλιώς και την αγάπη

Μ'ένα σου γέλιο μόνο
εγώ το χρόνο ξεγελώ
το δάκρυ μου στεγνώνω

Σαν προσπεράσεις τον καημό
σ'ένα στενό πιο κάτω
μη λυπηθείς και πέταξε
ότι σου βγήκε σκάρτο

Μου λείπεις όπως ο ήλιος το Χειμώνα
το γέλιο σου ακόμα ηχεί γλυκά
και 'γω στο μάτι του κυκλώνα
με τη θολή σου εικόνα μιλώ ξανά
ποτέ δεν είναι αργά...

 Γιάννης Γιαβάρας

Σήμερα στη Χίο γιορτάζουμε την απελευθέρωση
του νησιού από τον Τουρκικό ζυγό...
Είναι αργία... Βρέχει πολύ αυτή την ώρα και δεν ξέρω αν θα γίνει η παρέλαση..
Είναι εδώ ο υφυπουργός Παιδείας, Δια βίου μάθησης και Θρησκευμάτων
κ. Πανάρετος εκ μέρους της κυβέρνησης, ο οποίος κάλεσε τους μαθητές
στις 4.30 μ.μ. στην αίθουσα Νομαρχιακού Συμβουλίου,
να μιλήσουν για τις καταλήψεις.
Αναρωτιέμαι τι μπορεί να πει αυτός ο άνθρωπος στα παιδιά που
κάνουν μάθημα σε μισογκρεμισμένα κτίρια και προκάτ αίθουσες.
Σήμερα η Χίος γιορτάζει την απελευθέρωση της...
και είναι εδώ ο υφυπουργός, ενώ τις υπόλοιπες μέρες ζούμε μόνοι σχεδόν...
Με πλήρη υποβάθμιση των ακτοπλοϊκών
και αεροπορικών συνδέσεων με την Αθήνα.
Η Χίος των γραμμάτων και των τεχνών γιορτάζει
Τους Πολιούχους της Άγιους Βίκτωρας: Βίκτωρ, Μηνάς, Βικέντιος.
Το Αιγαίο κοιτάζει αγριεμένο, ο ουρανός είναι θυμωμένος,
τα τελευταία γιασεμάκια έπεσαν και τρέχουν
στο αυτοσχέδιο ποταμάκι του νερού.
Η φύση θύμωσε στον κ. Πανάρετο και του κρατάει μούτρα και γιατί όχι;
Στη Χίο ζούμε κατά τύχη ... χωρίς την αγάπη της εκάστοτε κυβέρνησης.
Στη Χίο στις 19 του μήνα επαναλαμβάνεται η εξ (δυο φορές) αναβολής δίκη
της δημοσιογράφου Αγγελικής Χατζηδημητρίου, που χτυπήθηκε βάρβαρα,
ενώ έκανε ρεπορτάζ στο εργοστάσιο της ΔΕΗ, Από ιδιωτικό σεκιουριτά
κι έμεινε παράλυτη (τετραπληγία),  από τοις 8 Απριλίου 2006
και η δίκη αναβάλλεται και αναβάλλεται,
για να κρύψει η ΔΕΗ της πομπές της
και το «Σκυλίτσειο» Νοσοκομείο Χίου τις δικές του...
Τότε δεν θα έρθει κανένας να υπερασπιστεί
τα δίκαια της διαλυμένης
Οικογένειας με τα δυο ανήλικα παιδιά...
Σήμερα η Χίος γιορτάζει την απελευθέρωση της,
από τον Τουρκικό ζυγό
Και είναι ο υφυπουργός Παιδείας,
Δια βίου μάθησης και θρησκευμάτων εδώ..
Δια βίου μάθησης... Άλλαξε το όνομα, άλλαξε κάτι άλλο;
Η βροχή χτυπά το τζάμι, ένα σπουργίτι
μπήκε στη φωλιά του χελιδονιού
για να σωθεί ... και η τριανταφυλλιά έχει ένα μπουμπούκι,
γεμάτο ζωή κι ελπίδα να γίνει
ένα όμορφο τριαντάφυλλο... παρ' όλα αυτά
που συμβαίνουν!
Καλημέρα σας..

                               Σ.Μ.

Το λιμάνι της Χίου τραβηγμένο από τα βορειοανατολικά

Ένα αστείο η ζωή

δεν έχει πώς ούτε γιατί...

Φτιάχνω εγώ καφέ για δυο

και μιλάω στο κενό

σου συζητώ τα νέα μου

σε βλέπω στον καθρέφτη μου

σε νιώθω εδώ συμπαίχτη μου...

Τα αγγελούδια που κεντούσες

 μ' ένα υπόλοιπο απ'  το μελί     

των ματιών σου,

σ' αυτά που έμοιαζα

κι εγώ στην ηλικία τους,

μητέρα,

προσμένουν να τελειώσεις

το τελευταίο τους φτερό...

                                                                                                  Λ. Λεβτσέβ 

7 Νοέμβρη... πριν 23 χρόνια
Εφυγες σαν πουλάκι
στου ουρανού τα στέκια.
Ήσουν τόσο όμορφη, τόσο νέα!
Δεν το ξεπέρασα μάνα ποτέ
κι έχω τόσα να σου πω.
Απαρηγόρητα
Σ' αγαπώ μάνα πολύ...

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
μονάκριβη δική μου
την ξεριζώνω απ' την καρδιά
φυτρώνει στην αυλή μου
την ξεριζώνω απ' την καρδιά
φυτρώνει στην αυλή μου
βαθιά πληγή, παλιά πληγή
μονάκριβη δική μου

Ανθίζει καταχείμωνο
που οι φωνές κοπάζουν
έχει τη φυλωσιά πυκνή

και νύχια που χαράζουν
έχει τη φυλωσια πυκνή
και νύχια που χαράζουν
ανθίζει καταχείμωνο
που οι φωνές κοπάζουν

Αγάπημενα πρόσωπα
αγαπημένα μάτια
έρχονται σαν τα κύματα
και αφήνουν κατακάθια

Μαραίνεται απ' το γέλιο μου
πίνει απ' τα δάκρυα μου
έρχεται στις παρέες μου
και κλέβει τη μιλιά μου
έρχεται στις παρέες μου
και κλέβει τη μιλιά μου
μαραίνεται απ' το γέλιο μου
πίνει απ' τα δάκρυα μου

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
πες μου τι να κοιτάξω
να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι να αγκαλιάσω
να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι να αγκαλιάσω
βαθιά πληγή, παλιά πληγή
πες μου τι να κοιτάξω

Αγάπημενα πρόσωπα
αγαπημένα μάτια
έρχονται σαν τα κύματα
και αφήνουν κατακάθια...

Ο χρόνος
ταξιδεύει αγέρωχος
χαρίζοντας άσπρο χρώμα
στους ανθρώπους.
Άραγε πόσο λευκό
να δικαιούμαι ακόμη;
Πάνος Νίκου

Ανεβαίνω

σχεδόν πετώντας

στα σκαλοπάτια

τ' ουρανού σου

αψηφώντας

το νόμο

της βαρύτητας

και την πτώση

που επιφυλάσσει

 η μοίρα των ανθρώπων...

                                                                                 Νίκος Δεληγιάννης

Καλή εβδομάδα σε όλους!!

Η νύχτα καθρεφτίζεται

ακίνητη

πίνακας ολοζώντανος

μέσα στα δυο σου μάτια

που αντιφεγγίζουν

την αγάπη.

Τυφλός ο έρωτας

μα αν είχε μάτια,

θα είχανε σίγουρα

το χρώμα σου.

                                                                            Ρένα Πετριπούλου

Σαν να 'ταν όνειρο απόψε γέλια χαρές με ξυπνήσαν
Λες και να γιόρταζε όλη η γη
Χρόνια πολλά ακουγόταν να ζήσεις χίλια χρόνια
Καθένας έλεγε μίαν ευχή

Νόμιζα πως ονειρευόμουν
Ψίθυροι μοιάζαν μακρινοί
Σαν να τραγούδαγαν ποτάμια
Πουλιά και ουρανοί

Κάποιος γιορτάζει που να ξέρω
Που να θυμάμαι τι να πω
Κάποιος γιορτάζει κι ησυχάζει, δε με νοιάζει
Κάποιος γιορτάζει μα το βρήκα είμαι εγώ

 Χρόνια καλά, πολλά, με αγάπη,

δημιουργία, ευτυχία...

σε όσους γιορτάζουν σήμερα 

και κάθε μέρα τη ζωή και τα

θαύματα της!  

Άγγελέ μου, αν κατέβεις προς την γη
θέλω να έρθεις να μιλήσουμε μαζί
περιμένω να μου δώσεις συμβουλή
πως να γιάνω μία καρδιά που αιμορραγεί.

Άγγελέ μου, έχει αγιάτρευτη πληγή,
από θαύμα είναι ακόμα ζωντανή
έχει τραύμα βαθύ κι η λεπίδα η κοφτερή
δηλητήριο είχε και έρωτα πολύ.

Άγγελέ μου, μία χάρη σου ζητώ
στο όνειρό μου, λύση στο αίνιγμα να βρω
την καρδιά μου γιάτρεψε την αν μπορείς,
με ένα δάκρυ από τα βάθη της ψυχής.
και αν την σώσεις θα σου τάξω προσευχή
στον θεό μου, να σου δώσει την ευχή
για να γίνεις των αγγέλων διοικητής.
Και ένα θρόνο στον παράδεισο να βρεις!

Άγγελε μου, άγγελέ μου

Ο 'Αγγελος γεννήθηκε από ιατρικό λάθος

με σύνδρομο Ντάουν, το 2008.

Είναι το πιο αθώο πλάσμα του κόσμου..

τον λατρεύω όσο δεν λάτρεψα άνθρωπο στη ζωή.

Είναι παιδί μου (η μητέρα του ανιψιά μου)

και θέλω να ζήσει ποιοτικά κι ευτυχισμένα

Χρόνια καλά γιέ μου!

Βαθύ κόκκιν' αχείλι κι άσπρο πουκάμισο
μια σ' ουρανούς με στέλνεις και μια στην άβυσσο
σαν σύννεφο με δέρνεις και μοιάζεις του βοριά

Μετάξι θα σου φέρω απ' την ανατολή
το δάκρυ να σκουπίσω που βγάνει το φιλί
κι ύστερα να το κρύψω στο στήθος φυλαχτό

Κι αν ζήσαμε όπως όλοι για όνειρα μικρά
σε πόσα παραμύθια δεν κλάψαμε πικρά
μα το πιο ωραίο, φως μου, ποτέ δεν στό 'χω πει: ...

Σ' ένα κορμό ενός δέντρου το γράψαμε παλιά
χωρίς να το σκεφτούμε δεν βγάλαμε μιλιά
κι αντέχει τόσα χρόνια αυτό το σ' αγαπώ!

Κι όλο ζητάω να βρω

καινούργιες προβλήτες,

καινούργια περίπτερα,

τόπους καινούργιους,

άλλους ορίζοντες

ξένα φανάρια

γιατί φοβάμαι,

τρομάζω

την κάθε επιστροφή,

δεν αντέχω την επαιτεία

σε χώρους

που τόσο αγάπησα

                                                             Τάσος Κόρφης

 Από το λιμάνι της Χίου στο βάθος βλέπουμε τον Τσεσμέ Τουρκίας

Φωτο: Στέλλα Μπ.

Eχω δυό-τρεις κουβέντες να σου πω
δίχως κλειδιά, χωρίς σκοπό,
σαν όταν βγαίνει ο ήλιος το πρωί,
σαν ταξιδιάρικο πουλί,
σαν σκοτεινιάζει, όταν βραδιάζει,
σβύνουν τα χρώματα, φιλιά κι αρώματα.

Δροσιά ο κόσμος κι όνειρο, μα εδώ ξεχνάμε όλοι,
γυρνάμε μες στις γειτονιές και πίνουμε καφέ.
Aμα προλάβεις και το δείς, πως στρίβεις στη γωνία,
όλα τα λάθη σου σωστά, σωστή κι η κωμωδία.

Γιατί πετάει ο αετός και σέρνεται το φίδι;
Γιατί σέρνει τα λόγια μας μια νύχτα το κρασί;
Γιατί γλεντάς; Γιατί γελάς; Tι σου συμβαίνει και ρωτάς;
Mήπως κοπήκαν τα φτερά απάνω στο χορό;

Έλυσε ο χρόνος το πανί και πήγαμε μακριά
δίχως κουπιά, χωρίς σχοινιά, χαθήκαν τα σκαριά
καθένας βρήκε πετονιές κι απόχη να ψαρέψει
κι απάνω εκεί στη βάρκα του μια νύχτα να χορέψει.
Tι να χορέψει, τι να πεί, 'γνωστο ρήμα η νύχτα.
Δεν έχω λόγια να σου πω ούτε ποτέ μου είχα...

Έμπηγες το μαχαίρι αργά

στην ανοιχτή πληγή μου.

Ούτε άχνα.

Μονάχα η σιωπή μου

που πλημμύρισε σαν θάλασσα

το σύμπαν...

Κ. Αρμεύτης

Σαν έρωτας,

κι οι χυμοί του ανέμου

ακαταστάλαχτοι ξυπνούν

και μαζί τους βράχοι

που έμαθαν να ξεδιψουν

τον ήλιο

βακχικές ηδονές,

ανάσες δροσιές

της αύρας, ονειρεύονται

στη θαυμαστή λεπτότητα

της πιο γαλανής,

πρώτης αχτίδας,

της νεογέννητης, που ξυπνά

σαν έρωτας...

                                                                      Τέσυ Μπάιλα- Βενετούλη