ΒΥΘΟΣ ΨΥΧΗΣ

Τόσο πολύ τη μέθυσε ο χυμός του ήλιου

Που έγειρε το κεφάλι της και δέχτηκε να γίνει
Σιγά σιγά: η μικρή Πορτοκαλένια!

Έτσι καθώς γλαυκόλαμψαν οι εφτά ουρανοί
Έτσι καθώς αγγίξαν μια φωτιά τα κρύσταλλα
Έτσι καθώς αστράψανε χελιδονοουρές
Σάστισαν πάνω οι πελαργοί και κάτω τα παγόνια
Κι όλα μαζί συνάχτηκαν κι όλα μαζί την είδαν
Κι όλα μαζί τη φώναξαν: Πορτοκαλένια!

Μεθάει το κλήμα κι ο σκορπιός μεθάει ο κόσμος όλος
Όμως της μέρας η κεντιά τον πόνο δεν αφήνει
Τη λέει ο νάνος ερωδιός μέσα στα σκουληκάκια
Τη λέει ο χτύπος του νερού μές στις χρυσοστιγμές
Τη λέει κι η δρόσο στου καλού βοριά το απανωχείλι:

Σήκω μικρή μικρή Πορτοκαλένια

Όπως σε ξέρει το φιλί κανένας δε σε ξέρει
Μήτε σε ξέρει ο γελαστός Θεός
Που με το χέρι του ανοιχτό στη φλογερή αντηλιά
Γυμνή σε δείχνει στους τριανταδυό του ανέμους

Οδυσσέας Ελύτης - Παραλλαγές πάνω σε μια Αχτίδα

Γεύση από αλάτι, γεύση από θάλασσα που έχεις στο δέρμα

που έχεις στα χείλη όταν βγαίνεις από το νερό

και έρχεσαι να ξαπλώσεις κοντά σε μένα

γεύση από αλάτι, γεύση από θάλασσα

μια γεύση λίγο πικρή, από στιγμές χαμένες

στιγμές αφημένες μακριά μας

όπου ο κόσμος είναι διαφορετικός, διαφορετικός από 'δω

ο χρόνος και οι μέρες περνούν βαρετά

κι αφήνουν στο στόμα γεύση από αλάτι..

Βουτάς στο νερό και  κοιτάζω

και μένω μόνος στην άμμο και στον ήλιο

ύστερα πάλι έρχεσαι και αφήνεσαι να πέσεις

πάνω στην άμμο και στην αγκαλιά μου

κι ενώ σε φιλώ γεύση από αλάτι

γεύση από θάλασσα, γεύση από σένα...

Πες μου τι ζητάς
στους σταθμούς που αγάπησες
ό,τι κι αν σου πουν
οι πυξίδες δείχνουν πάντα το βοριά

Αν δεν προδωθείς
απ' τα χνάρια που άφησες
δεν θα λυτρωθείς
αν γυρίζεις στα λημέρια της πληγής

Τα ντουμάνια στου τρένου τις γραμμές
σου δείχνουνε το χθες θες δε θες
Στα λιμάνια των φάρων οι ριπές
ανάψανε φωτιές αχ μην κλαις

Αν χαθείς ξανά
στης καρδιάς τον μαχαλά
Κάπου εκεί κοντά
Μεθυσμένη περιμένει μια σκιά

Βάλσαμο γλυκό
Θα 'μαι δίπλα σου εγώ
χάρτης που διψώ
το μελάνι της πορείας σου να πιω

Ξέχασε τον κόσμο μου... Μη με θυμηθείς...
Σβήσαν όλες οι φωνές, Και έμεινες εσύ
Κλείσε τα μάτια σου, Και μη μου τα δίνεις
Είσαι η ανάσα μου...Γέλιο μου, πνοή...

Φίλα με, κράτα με, Και μη φοβηθείς
Στ όνειρο δεν έμεινε κανείς
Κράτα με, φίλα με Και μη μου χαθείς
Όνειρο που τέλειωσε νωρίς

Μάθε για τα λάθη μου Να μην προδοθείς
Κλείσαν όλες οι πληγές Και έμεινες εσύ
Δώσ μου το χέρι σου Πίσω μη με αφήνεις
Είσαι οι λέξεις μου... Εσύ...

Φίλα με, κράτα με Και μη φοβηθείς
Στ όνειρο δεν έμεινε κανείς
Κράτα με, φίλα με Και μη μου χαθείς
Όνειρο που τέλειωσε νωρίς...

Στο όνειρο δεν έμεινε κανείς.

Από την πόρτα σα θα βγω
θα δω τον ήλιο στρογγυλό
και με το όμορφο στερνό χαμόγελό σου

Μια καλημέρα θα σου πω
μετά θα φύγω, θα χαθώ
και ίσως με ξαναδείς μονάχα στ' όνειρό σου

Γιατί είμ' αέρας που περνά
μέσα στης πόλης τα στενά
και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν

Γιατ' είμαι αύρα εσπερινή
πνοή καθάρια ζωντανή
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν

Φεύγω ψηλά για το βουνό
κι ύστερα πέφτω στο γκρεμό
και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη

Και κουβαλάω μες τη σιγή
μιαν ανυπόταχτη κραυγή
και κάποια ανείπωτη ελπίδα που 'χεις κρύψει

Γιατί είμ' αέρας που περνά
μέσα στης πόλης τα στενά
και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν

Από την πόρτα σα θα βγω
θα δω τον ήλιο στρογγυλό
και με το όμορφο στερνό χαμόγελό σου

Μια καλημέρα θα σου πω
μετά θα φύγω, θα χαθώ
και ίσως με ξαναδείς μονάχα στ' όνειρό σου

Γιατί είμ' αέρας που περνά
μέσα στης πόλης τα στενά
και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν

Γιατ' είμαι αύρα εσπερινή
πνοή καθάρια ζωντανή
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν

Φεύγω ψηλά για το βουνό
κι ύστερα πέφτω στο γκρεμό
και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη

Και κουβαλάω μες τη σιγή
μιαν ανυπόταχτη κραυγή
και κάποια ανείπωτη ελπίδα που 'χεις κρύψει

Γιατί είμ' αέρας που περνά
μέσα στης πόλης τα στενά
και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν

Γιατ' είμαι αύρα εσπερινή
πνοή καθάρια ζωντανή
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν

Γιατί είμ' αέρας που περνά
μέσα στης πόλης τα στενά
και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν

Γιατ' είμαι αύρα εσπερινή
πνοή καθάρια ζωντανή
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν
πνοή καθάρια ζωντανή
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν

Γιατί είμ' αέρας που περνά
μέσα στης πόλης τα στενά
και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν

Γιατ' είμαι αύρα εσπερινή
πνοή καθάρια ζωντανή
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν

Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα
και τους καημούς που σκέπασε καπνός
η ξενιτιά τα βρήκε αδελφωμένα
Κι οι ξαφνικές χαρές που ήρθαν για μένα
ήταν σε δάσος μαύρο κεραυνός
κι οι λογισμοί που μπόρεσα για σένα

Και σου μιλώ σ' αυλές και σε μπαλκόνια
και σε χαμένους κήπους του Θεού
κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ' αηδόνια
με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια
εκεί που πρώτα ήσουνα παντού
και τώρα μες στο κρύο και στα χιόνια

Η μοίρα κι ο καιρός το 'χαν ορίσει
Παρασκευή το βράδυ στις εννιά
κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει
Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει
Παρασκευή το βράδυ του φονιά
και του λαού την πόρτα να χτυπήσει

Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο
σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό
οι δρόμοι που με πήραν και προσμένω
Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω
με τους ανθρώπους που 'δαν το κακό
και το 'χουν στ' όνομά τους κεντημένο

Αυτός που σπέρνει δάκρυα και τρόμο
θερίζει την αυγή θανατικό
μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο
Κι έχει κρυφή πληγή κοντά στον ώμο,
σημάδι μυστικό και ριζικό
πως ξέφυγε απ' ανθρώπους κι από νόμο

Η μοίρα κι ο καιρός το 'χαν ορίσει
Παρασκευή το βράδυ στις εννιά
κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει
Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει
Παρασκευή το βράδυ του φονιά
και του λαού την πόρτα να χτυπήσει

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Ερμηνεία: Χαράλαμπος Γαργανουράκης

Στα μονοπάτια του καημού
στη γέφυρα του στεναγμού
μ' έκαν' η μάνα μου
Μια ανοιξιάτικη βραδιά,
ζωή την κρύα σου καρδιά
είδαν τα μάτια μου

Με κουδουνίστρες πλαστικές
όμορφες και χρωματιστές
με νανουρίζανε
Και τα ματάκια τα μικρά
είδαν του κόσμου τ' αγαθά
και συμφωνήσανε

Ήταν το γάλα μου πικρό
και το νεράκι μου γλυφό
που με μεγάλωνε
Κι απέναντι στη κούνια μου,
η μοίρα η κακούργα μου
και με καμάρωνε

Ήταν το κλάμα μου μουντό
σαν κάτι να 'θελα να πω,
μα δεν με νιώσανε
Μια λυπημένη αναπνοή
για την πουτάνα τη ζωή
που μου χρεώσανε

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
δεν με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα
Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω

Πάνω σε λάσπες και καρφιά
στ' άδικου κόσμου τη φωτιά πρωτοπερπάτησα
Ισορροπία σταθερή
για να προλάβω τη ζωή,
όμως την πάτησα

Μονό το "α" και το "χ"
στη σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα
Γι αυτό το "αχ" και το "γιατί"
όπου βρεθώ μ' ακολουθεί
κι ας τριαντάρισα

Έτσι περνούσε ο καιρός
και γω στο δρόμο μου σκυφτός
έκανα όνειρα
Έτυχε να 'μαι απ' αυτούς
που κολυμπάνε στους αφρούς
και στα λασπόνερα

Στάζει το αίμα της ψυχής,
σαν τις σταγόνες της βροχής
όμως ποιος νοιάζεται
Και την αόρατη πληγή
που μέσα μου αιμορραγεί
ποιος την μοιράζεται

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν...

Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη,
τ' αγρια πετούμενα δε βρίσκουν πηγή,
δεν αντέχω της βολής τη σιγή.
Και δω απ' τον τόπο που έζησα τη φυγή,
ρίχνω αλάτι στη βαθιά τους πληγή,
τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει.

Γυρνάω στον κόσμο, πουθενά δε βλέπω ξένο όπου μένω.
Γυρνάω πίσω και από όποιον συναντήσω, μαθαίνω.
Δίνω, παίρνω, ανασαίνω από τα χρώματα, πληθαίνω,
από τ' αρώματα μαγεύομαι και ταξιδεύω.
Γυρεύω για όλους μας το ίδιο όμορφο στέγαστρο,
φτιάχνω φωτιά για όποιον θέλει κόσμο αταίριαστο.

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς,
λυτρώνω μάνες και γιους.
Κάνω τη γλώσσα μου την πορφυρένια, ατόφιο μολύβι·
και τη ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι.
Ρίχνω το κάστρο σας, φτύνω του άστρου σας την κόχη.
Γίνομαι αύρα αλμυρή και στερνοβρόχι.

Πάρε τα όχι και ξεκούρνιασε από αυτή τη γωνία
που στο κουφάρι σου πετάξαν τα κλεμμένα μ'αφθονία,
άρνησή μου στομωμένη (πυρωμένη), λύσου καημένη,
γίνε κλωστή στην ανέμη τυλιγμένη
να σου δώσω μια, να γυρίζεις για πάντα και πάντα
να σου φυσάω πρίμα, κράτα μου αγάντα
μέχρι να βρούνε απάγκιο όσοι ζουν σε φυγή.
Καινούρια αρχή και σε καλό να τους βγει.

Σε καλό θα μου βγει κι ας τρίξουν οι σκαρμοί μου.
Έχω μαζί μου, σ' αυτό το σάλεμα που κάνεις ψυχή μου,
την αυταπάρνησή μου, το μαγικό ραβδί μου,
κάνω τ' αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή μου.
Τιμή μου, λίγα μου βήματα σκίζουν τη λάσπη.
Πάρε τα χνάρια μου αντί για χάρτη
και στα μπαγκάζια σου μη στριμώξεις ντροπή,
ούτε σιωπή.

Υστερόγραφο: δε πιστεύω στη τύχη.
Όταν τα ψέμματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι
και γλυκαίνουν το μίσος στους ιχνανθρώπους
ή τους πετάνε για πάντα μες στους πανέρημους τόπους.
Λόγια κρυμμένα μου, θρυμματισμένα μου
κάνατε απόσβεση σε όσα είχα μέσα μου.
Σύξυλη η μπέσα μου μπροστά στη βρώμικη ιστορία,
μύθος απέθαντος και ωμή αλληγορία.
Περιγελάστε με, δειλοί, ξεχάστε με,
πλέξτε με φιτίλι και ανάψτε με·
μέσα στην πλάνη σας ένα όνειρο ατόφιο θα εκραγεί

 Η φετινή 8η Μάρτη είναι μια ξεχωριστή ιστορική επέτειος.
Κλείνουν 100 χρόνια από τότε που
η Γερμανίδα Κλάρα Τσέτκιν Κλάρα Τσέτκιν,
μία από τις μεγαλύτερες γυναικείες φυσιογνωμίες
του παγκόσμιου εργατικού
επαναστατικού κινήματος πρότεινε και υιοθετήθηκε
στη Β' Διεθνή Συνδιάσκεψη
της Κοπεγχάγης το 1910 των σοσιαλιστριών γυναικών,
να εορτάζεται κάθε χρόνο αυτή η μέρα ως επέτειος
για την ηρωϊκή θυσία των απεργών εργατριών γυναικών
που έγινε στις 8 Μάρτη 1857 στη Νέα Υόρκη.

Τότε που μια μεγάλη διαδήλωση εργατριών
στην κλωστοϋφαντουργία και στα ραφτάδικα της Ν.Υόρκης διεκδικούσε:
 «δεκάωρη δουλειά, φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας,
μεροκάματα ίσα με την κλωστουφαντουργών και των ραφτών»
χτυπήθηκε από την αστυνομία και βάφτηκε στο αίμα των εργατριών.
Γυναίκα που μοχθείς καθημερινά στην πόλη και στην ύπαιθρο,
Ευρωπαϊκή Ένωση, κυβέρνηση και κόμματα θεωρούν την Ε.Ε.
ως μονόδρομο και στηρίζουν την πολιτική των μονοπωλίων
και με συμμάχους τις συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ,
κήρυξαν πόλεμο ενάντια σε όλες τις κατακτήσεις
και τα δικαιώματα που έχουν να κάνουν με όλες
τις πτυχές της ζωής μας απαιτώντας συναίνεση και υποταγή.

Η γυναικεία ανεργία είναι διπλάσια από αυτήν των ανδρών.
Οι γυναίκες είναι τα πρώτα θύματα της ανατροπής
των εργασιακών σχέσεων και της κατεδάφισης
του κοινωνικού χαρακτήρα της Κοινωνικής Ασφάλισης.
Η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, στο όνομα της ισότητας,
μας υποχρεώνει στον ιδιωτικό τομέα να δουλεύουμε
μέχρι τα 65 χρόνια και βλέπουμε.

Το ίδιο προωθούν και στο Δημόσιο Τομέα.
Καταργούν το δικαίωμα της πρόωρης συνταξιοδότησης
της γυναίκας με ανήλικο ή ανάπηρο παιδί.

Μειώνουν μισθούς και συντάξεις, πετσοκόβουν ό,τι απέμεινε
από την κοινωνική Πρόνοια. Ήδη χτυπήθηκε ο 14ος μισθός,
ενώ στο στόχαστρο είναι και η κυριακάτικη αργία.

Η υγεία, η Παιδεία, η Πρόνοια, ο Πολιτισμός και
ο Αθλητισμός έχουν εμπορεύματα, βορά της ιδιωτικής πρωτοβουλίας..
Η φοροεπιδρομή με τους άμεσους και έμμεσους φόρους εξανεμίζει
το πενιχρό εισόδημα που έχει απομείνει, ενώ αφήνουν
ανέγγιχτα τα κέρδη των πλουτοκρατών.
Τώρα μας υποχρεώνουν εμείς να μαζεύουμε αποδείξεις
και αυτοί να μαζεύουν τα λεφτά μας.
Αποφάσισαν αύξηση του ΦΠΑ και των καυσίμων που θα κάνουν
πανάκριβα τα ήδη ακριβά προϊόντα που χρειαζόμαστε
εμείς και οι οικογένειές μας.

Μην τρέφετε αυταπάτες! Τα μέτρα που παίρνουν στο όνομα της
κρίσης θα παραμείνουν και μετά την έξοδο απ' αυτήν.

Πρώτες εμείς οι γυναίκες, οι νέες, οι μητέρες
που είμαστε τα πιο μεγάλα θύματα της
άγριας επίθεσης κατά του λαού που εξαπολύει
η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. ,
πρώτες εμείς πρέπει να σηκώσουμε ανάστημα και να απαντήσουμε:
«δε θα επιτρέψουμε να φέρουν για εμάς και τα παιδιά μας
μαύρες μέρες για να προστατευθούν τα κέρδη των μεγαλοεπιχειρηματιών»
Γυναίκα του καθημερινού αγώνα.

Τίποτα δεν μας χαρίστηκε! Ό,τι κατακτήσαμε είναι αποτέλεσμα αγώνων.
Δε χρωστάμε τίποτα για την κρίση που η κυρίαρχη τάξη δημιούργησε,
για τα άδεια ταμεία που αυτή άδειασε, για τα χρέη που μας κληροδότησε.
Γυναίκες του καθημερινού μόχθου, που μαζί με τους εργαζόμενους παράγετε
τον υλικό και πνευματικό πλούτο, που γεννάτε, αναθρέφετε
και σπουδάζετε τους αυριανούς εργαζόμενους του τόπου μας. 

 ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΠΡΙΝ ΑΡΓΑ!
ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΤΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΑΣ
ΚΑΝΤΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΑΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Παράμ παράμ παράμ γυρνάω χορεύω
στην άμμο του χειμώνα με τα φύκια
τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω
και κάνω με τα αστέρια σκουλαρίκια

Παράμ παράμ παράμ παραμονεύει
στο πέλαγο του χρόνου το καράβι
μια άγκυρα η ζωή μου ζητανεύει
το βάθος του έρωτα της να συλλάβει

Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
την την καρδιά μου και κάν 'μισή πάρ'
του ανέμου αγρίμι

Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
την την καρδιά μου και κάν 'μισή πάρ'
του ανέμου αγρίμι

Παράμ παράμ παράμ παραμυθένιο
ναυάγιο μες στα σύννεφα η σελήνη
κορμί του Ποσειδώνα σιδερένιο
ποιο πέτρινο μουσείο να σε κλείνει

Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
την την καρδιά μου και κάν 'μισή πάρ'
του ανέμου αγρίμι

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος 
Εκτέλεση: Φ. Πλιάτσικας 

Σε θέλω εδώ για να μπορώ
όλα όσα ζω να΄ναι δικά μου
να΄σαι πληγή απ΄την πληγή
να΄σαι χαρά απ΄τη χαρά μου
να΄σαι εδώ γιατί η ζωή
με ένα σώμα δεν αρκεί
σε θέλω εδώ για να υπάρχω

Σε θέλω εδώ για να μπορώ
να΄χω έναν άνθρωπο δικό μου
με τη σιωπή να του μιλώ
όπως μιλάω στον εαυτό μου
και να μοιράζομαι στα δυο
τ΄άστρα το χρώμα το λεπτό
ότι κι αν γίνει καρδιά μου
εσύ να΄σαι εδώ

Να μπορώ να σ΄αγαπήσω
να μπορώ να σε μισήσω
με το βλέμμα να σου δείξω
χωρίς να μιλήσω
τι θέλω να πω

Σε θέλω εδώ να σε κοιτώ
να σε ξυπνώ να σε κοιμίζω
σε θέλω εδώ για να μπορώ
κάτι από αγάπη να θυμίζω
να΄σαι εδώ γιατί η ζωή
με ένα σώμα δεν αρκεί
ότι κι αν γίνει καρδιά μου
εσύ να΄σαι εδώ

Να μπορώ να σ΄αγαπήσω
να μπορώ να σε μισήσω
με το βλέμμα να σου δείξω
χωρίς να μιλήσω
τι νιώθω

Σε θέλω εδώ γιατί η ζωή
με ένα σώμα δεν αρκεί
ό,τι κι αν γίνει σε θέλω
σε θέλω εδώ
σε θέλω εδώ

Χωρίς λόγια... απλά δείτε το βίντεο

αφορά στο μπουρλότο που λέγαμε στην χθεσινή εγγραφή...

Ξέρω έναν τύπο που τα χώνει απ τον «Ναυτίλο» του
με το μολύβι του με ταίριαξε φίλο του.

Κάνε μου "ΠΑΣΟκιές" και κράτα με ανασφάλιστο,
δος μου τραπεζοκωλιές και δάνειο προάριστο
πέτα με ξεβράκωτο μες στα βατοπέδια
στο ριξα αδάγκωτο, μα τώρα αλλάζω σχέδια.

Μπουρλότο και «V» για vlamenous
στους χορτασμένους σωτήρες του γένους
στους εκσυγχρονιστές και στους γραφειοκράτες,
στους νταβατζήδες με τις άγιες τους πλάτες.

Μασούρια μπουρλότο να κρατάνε οι κομιστές
να γίνουμε χτες, τ' αύριο το ξέκαμαν ληστές
ξομολογημένοι απ' τον πνευματικό τους
με το θεό τους σπάνε το μερτικό τους.

Μαζική λοβοτομή με σούπερ επιτόκιο
παρτούζα ο Θοδωρής, ο Εφραίμ κι ο Πινόκιο
Εμπιστοσύνη πορνό στην καρδιά της Σοφοκλέους
κι η αριστερά σαν διαφήμιση επιμήκυνσης πέους

Φίλε Στάθη, δεν περιμένω τη σειρά μας
βραχονησίδα όταν γίνουν τα σκατά μας.
Θα γίνω φαροφύλακας για να 'μαι φευγάτος
απ' του ραγιά το φαύλο κράτος.

Μπουρλότο στα πηγαδάκια της Βουλής
για να χαρούν οι μοναξιώτες κι οι απανταχού της γης
κι οι υψηλόμισθοι πολιτευτές μας
να δουν τι κρύβαμε πίσω απ' τον μπερντέ μας.

Οι καραγκιόζηδες τώρα διαλέγουν τιμωρία
σ' όσους «το χρήμα εφραιμ την καρδία»,
την ιστορία γράφουν με καλαμάρι στο χέρι τους
και μελάνι στο πρισμένο ριζομέρι τους.

Ανυπόληπτοι, γιάπηδες, αγύρτες.
στα μυστικά του πάρε δώσε βάζουν σύρτες
και ρίχνουν φήμες που βγάζουν αίσθημα
σκατά στα μούτρα τους για απολέπιση.

Μπουρλότο στα σουλτανάτα των κομμάτων
κι άμεση αναγνώριση πτωμάτων,
μπουρλότο σε κάθε εφορεία και ΙΚΑ
άνεργε αδερφέ μου «εν τούτω νίκα».

Στήστε μπάρμπεκιου στης γειτονιάς το τμήμα
βάλτε για κάρβουνο βρώμικο χρήμα.
Μπουρλότο για ό, τι να ναι κι όπου να 'ναι

οι αδικημένοι παντού εκδίκηση ζητάνε.

Μπουρλότο στο γαμημένο το μυαλό μας
που κράτησε από μας μακρυά τον εαυτό μας
μπουρλότο σ' όλα πριν ξανανθίσει ο πάτος
στου ραγιά το φαύλο κράτος.

Μέσα σ' ένα βράδυ Μαργαρίτα
Μη ζητάς να μάθεις τη ζωή
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Θα τα ξαναπούμε το πρωί

*

Πάρε μιαν ανάσα τελευταία
Για να την κρατήσεις στο φιλί
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
σήμερα κουράστηκες πολύ

*

Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Στο ποτάμι τρέχει το νερό
           παρ'τα βασανάκια σου και ρίχτα           
                        Άντε καληνύχτα Μαργαρώ                    

*

Κοιτά το φεγγάρι Μαργαρίτα
λάμπει σαν τον ήλιο, το μισό
Άμα το γυρίσεις απ' την άλλη
είναι θεοσκότεινο κι αυτό
*

Πίσω από το γέλιο Μαργαρίτα
κρύβεταιένα δάκρυ καθαρό
κι ό,τι βλέπεις να λαμποκοπάει
μάλαμα δεν είναι Μαργαρώ
 Άντε καληνύχτα...Μαργαρώ

*

Παρακαλώ δείτε το βίντεο

Τσίρκο, παράγκα, φίρμα γκρέκα
τέμπο, μουργέλα, αγγαρεία
γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο
ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία
γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο
ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά
μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Μάτσο αμάκα καπιτάλε
σκάρτο, τανάλια, πολιτσία
φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο
περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία
φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο
περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά...

Σβέλτα, μαντόνα, μανιβέλα
φρένο, στραπάτσο, αραμπόλα
μόδα, καβάλα, ντόλτσε βίτα
τρόμπα, φιγουρα, σαχλαμάρα κι άρπα-κόλλα

                                                                     φωτο http://ygro-pyr.blogspot.com/

Οι φίλοι που χω χάσει και δεν κυκλοφορούν
ουρανούς παλιούς θωρούν και στο περιθώριο ζουν
πληρώσαν τα όνειρά τους και πάντα μετρητοίς
τους πληρώσαμε κι εμείς για να μείνουν αφανείς

Οι ελέυθεροι κι ωραίοι ζουν σε κάποιες φυλακές
μες τα τείχη που 'χει χτίσει ο καθένας για να ζήσει
τις μεγάλες του στιγμές

Εγώ δεν είχα τύχη να ζήσω μαγικά
με δυο ψίχουλα πικρά ζούσα χρόνια στη σκιά
γυρνούσα διψασμένος και βράδιασε νωρίς
και σταγόνες της βροχής είναι αυτά που θα μου πεις

Οι ελέυθεροι κι ωραίοι ζουν σε κάποιες φυλακές
μες τα τείχη που 'χει χτίσει ο καθένας για να ζήσει
τις μεγάλες του στιγμές

Καλημέρα σε όοοοοολους !!! 

Σμαράγδια και ρουμπίνια θα σου φέρω
απ' της Ινδίας της μακρινές ακτές
Σμαράγδια και πολύτιμα στολίδια
σώπασε μωρό μου και μην κλαις

Έννοια, έννοια, έννοια, έννοια
μου καραμελένια μου

έννοια μου
Έννοια, έννοια, έννοια, έννοια
μου καραμελένια μου
αχ, έννοια μου

Σμαράγδια και ρουμπίνια θα σου φέρω
από σεντούκι που 'χουν κρύψει πειρατές
σμαράγδια και πολύτιμα στολίδια
σώπασε μωρό μου και μην κλαις

Έννοια, έννοια, έννοια, έννοια...
αχ! καραμελένια μου

Στέκομαι, σ' αυτή τη σιωπή με μάτια ανοιχτά
έξι η ώρα τα χαράματα ένας άντρας ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο
παγωμένος απλώνει το χέρι στο τίποτα...
Είναι η τελευταία άκρη απ' το σχεδιάγραμμα της οικονομίας
καθώς το πρώτο φως της μέρας απ' τα μάτια του ανατέλλει
κι αυτός δεν το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα, γιατί η ζωή είναι βρώμικη...
Μας χωρίζει ένα μέτρο κι αυτός ο αέρας που

ξεφυλλίζει ένα πεταμένο περιοδικό...

*

Ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει 
ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινά από τα όνειρα του ΛΟΤΤΟ
κι ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης
κι εκπαιδεύει τα παιδιά του πώς να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ...
Σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο
απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ' τις ανθρώπινες μάζες...
Η Κουλτούρα του γρήγορου φαγητού
Έξι και πέντε λεπτά 
η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε απ' τους

 καριερίστες και τους καιροσκόπους...
Μας χωρίζουν δυο βήματα
Θα 'θελα να του μιλήσω μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει...

* 
Όλη νύχτα ήμουν έξω
Πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα
με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς
γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα

για ένα διαφορετικό κόσμο...
Ο μύθος της διασταύρωσης
κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει...
Δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση
κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας
χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών...
Τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο
μέσα σ' εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις...

* 
Να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό 
ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;
Χιλιάδες πόδια κάτω απ' αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό...
Έξι και δέκα λεπτά
Αυτό που με συνδέει μ' αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο,
είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος...
Τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω
τ' ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό
περιμένοντας το πρώτο πλοίο να ξεκινήσει απ' το λιμάνι...

                                                                               (αγνώστου)

Ο Μάρτης... Μάρτης μίλησε και είπε πως θα αργήσει
έχει ακόμα δυο βροχές και μία να χιονίσει.
Το άκουσε ένα δεντράκι και πήγε να λυγίσει
να 'χει του είπα να υπομονή, το φόβο να νικήσει.

Ο, τι αργεί κι ό, τι στη γη είναι βαθιά κρυμμένο.
πάλι στο φως θα βαφτιστεί και θα 'ρθει ευλογημένο ...

Ο Μάρτης χείλη έσκασε, στον ήλιο να γελάσει
αργήσει είπε, μα  θα 'ρθεί ο κόσμος να χαλάσει.
Ανοιξιάτικα θα βάλει να ομορφύνει η πλάση,
στα μπλε και στα κατάλευκα θα βγει να παρελάσει.

Ο, τι αργεί κι ό, τι στη γη είναι βαθιά κρυμμένο,
πάλι στο φως θα βαφτιστεί και θα 'ρθει ευλογημένο ...

Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θελω να μου υποσχεθείς
πως δε θα πάρεις
μετεωρολογικό δελτίο.
Πως δε θα χεις μαζί σου
προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις
το πλεούμενο με σωσίβια.
Θα δέσουμε την άγκυρά μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι.
Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσαφι του ήλιου.
Όλο το ροζ του δειλινού.
Να χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με ονειρα.
Να χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε
τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες
που μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα.
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας
στ' άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;
                                                                            Αλκυόνη Παπαδάκη

Καλό μήνα & καλή εβδομάδα σε όλους

Αν έρθεις και τη νύχτα μου ντυθείς
αν έρθεις και στο σώμα μου κρυφτείς
αν έρθεις και στα δίχΑν έρθεις και τη νύχτα μου ντυθείς
αν έρθεις και στο σώμα μου κρυφτείς
αν έρθεις και στα δίχτυα μου μπλεχτείς
ένα να ξέρεις: δε θα προδοθείς

Θα 'ναι σαν να μπαίνει η Ανοιξη
θα 'ναι ουρανού κατάνυξη
θα 'ναι σαν να μπαίνει η Ανοιξη
στα ξαφνικά

Αν στους ανέμους είμαστε ανοιχτοί
αν σ' ό,τι ζούμε είμαστε πιστοί
αν του έρωτά μας δένει η κλωστή
τα δυο κορμιά μας κήποι κρεμαστοί

Θα 'ναι σαν να μπαίνει η Ανοιξη
θα 'ναι ουρανού κατάνυξη
θα 'ναι σαν να μπαίνει η Ανοιξη
στα ξαφνικά
τυα μου μπλεχτείς
ένα να ξέρεις: δε θα προδοθείς

Θα 'ναι σαν να μπαίνει η Ανοιξη
θα 'ναι ουρανού κατάνυξη
θα 'ναι σαν να μπαίνει η Ανοιξη
στα ξαφνικά

Αν στους ανέμους είμαστε ανοιχτοί
αν σ' ό,τι ζούμε είμαστε πιστοί
αν του έρωτά μας δένει η κλωστή
τα δυο κορμιά μας κήποι κρεμαστοί

Θα 'ναι σαν να μπαίνει η Ανοιξη
θα 'ναι ουρανού κατάνυξη
θα 'ναι σαν να μπαίνει η Ανοιξη
στα ξαφνικά

Κλείνω τα μάτια μου κι όλα ξεκινάνε
σαν να κοιτώ από παράθυρο κλειστό
Θολές φιγούρες πίσω από το τζάμι
μνήμες κι αισθήσεις σ' έναν ξέφρενο χωρό

Αχ και να 'ξερες πόσο κοντα σου είμαι
Αχ και να γύριζες λιγάκι προς τα εδώ
και να με κοίταζες πάλι μες στα μάτια
Αχ και να 'ξερες πόσο σ' αγαπώ

Όσο κι αν φεύγεις μακριά και δε σε φτάνω
τόσο θα τρέχω από πίσω σαν σκιά
Σαν το ποτάμι που ποτέ δεν πάει πίσω
είναι παντού μα δε σε βλέπω πουθενά

Αχ και να 'ξερες έχω πιά αλλάξει
Αχ και να με έβλεπες πώς σε κοιτώ ξανά
σαν το σκυλί που ψάχνει ένα χάδι
Αχ και να 'ξερες, δεν είμαι ο ίδιος πια

Αχ και να 'ξερες πόσο κοντα σου είμαι
Αχ και να γύριζες λιγάκι προς τα εδώ
και να με κοίταζες πάλι μες στα μάτια
Αχ και να 'ξερες πόσο σ' αγαπώ

Έχω ανάγκη μια σου λέξη
μια αλήθεια μες τις αυταπάτες
και μια αγκαλιά να με γιατρέψει
από θανάσιμες αγάπες
έχω ανάγκη να βουλιάξω
μέσα στο πιο βαθύ σου βλέμμα
απ' την αλήθεια να τρομάξω
και να φουντάρω σ' ένα ψέμα

Έχω ανάγκη να σου δείξω
πως είμαι πλέον οπαδός σου
με την παλάμη μου ν' αγγίξω
τον πυρετό στο μέτωπό σου
έχω ανάγκη να σε νιώσω
σαν μια προσωπική μου νίκη
με πόσα βράδια να πληρώσω
τη μοναξιά που μου ανήκει

Μια κρύα νύχτα του Σεπτέμβρη
ένα σακατεμένο βράδυ
μόνο τα μάτια σου θυμάμαι
δυο φλόγες μέσα στο σκοτάδι
μια κρύα νύχτα του Σεπτέμβρη
που όσο θυμάμαι με πονάει
έχουν περάσει τόσα χρόνια

Απόψε δε θα βγω στους δρόμους
στα όνειρα μου θα σε ψάξω
ότι δεν έφυγες ποτέ σου
έχω ανάγκη να φωνάξω
σ' όποια αγκαλιά και να κοιμάσαι
εγώ μαζί σου θα ξυπνάω
την πιο γλυκιά σου απουσία
έχω ανάγκη ν' αγαπάω

Κι έτσι για πάντα θα σαλπάρω
στην πλάτη του δικού σου ανέμου
σαν νά' σουν όρκος θα σε πάρω
που δε θα πάταγα ποτέ μου

Στο μονοπάτι σαν θα βγεις,
Μιας ανοιξιάτικης αυγής,
Να μη ξεχάσεις να της πεις
Μια καλημέρα της ζωής

Μια καλημέρα είν' αυτή
Πες τη κι ας πέσει χάμω
Πες τη κι ας πέσει χάμω

Παλάτια χτίζουν οι θεοί
κι εμείς πάνω στην άμμο
κι εμείς πάνω στην άμμο

Με τα χαράματα σαν βγεις
Από την πόρτα της ζωής
Μια καλημέρα να της πεις
Κι ας είσαι μόνος μες στη γη

Μια καλημέρα είν' αυτή
Πες τη κι ας πέσει χάμω
Πες τη κι ας πέσει χάμω

Παλάτια χτίζουν οι θεοί
κι εμείς πάνω στην άμμο
    κι εμείς πάνω στην άμμο...
 

Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Μουσική: Μάνος Λοΐζος