Φύλλα από σκουριασμένο τενεκέ

για το φτωχό μυαλό που είδε το τέλος·

τα λιγοστά λαμπυρίσματα.

Φύλλα που στροβιλίζονταν με γλάρους

αγριεμένους με το χειμώνα.

Όπως ελευθερώνεται ένα στήθος

οι χορευτές έγιναν δέντρα

ένα μεγάλο δάσος γυμνωμένα δέντρα.

Όμως η μέρα εκείνη που άρχισε

μπορεί δεν έσβησε ακόμη

με μια φωτιά σ' ένα φαράγγι σαν τριαντάφυλλο

και μια θάλασσα ανάερη στα πόδια του Θεού.

Είπες εδώ και χρόνια:

"Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός".

Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάς

στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου

ακόμη κι όταν σε ποντίζουν

στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου

ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο

έχει τριφτεί και δεν αντέχει

αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη

την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου

για να την ανοίξει στο φως

Ποιος βουρκωμένος ποταμός μας πήρε;

Μείναμε στο βυθό.

Τρέχει το ρέμα πάνω απ' το κεφάλι μας

λυγίζει τ' άναρθρα καλάμια·

οι φωνές

κάτω απ' την καστανιά έγιναν χαλίκια

και τα πετάνε τα παιδιά.

Μικρή πνοή κι άλλη πνοή, σπιλιάδα

καθώς αφήνεις το βιβλίο

και σκίζεις άχρηστα χαρτιά των περασμένων

ή σκύβεις να κοιτάξεις στο λιβάδι

αγέρωχους κενταύρους που καλπάζουν

ή άγουρες αμαζόνες ιδρωμένες

σ' όλα τ' αυλάκια του κορμιού

που έχουν αγώνα το άλμα και την πάλη.

Αναστάσιμες σπιλιάδες μιαν αυγή

που νόμισες πως βγήκε ο ήλιος.

Τη φλόγα τη γιατρεύει η φλόγα

όχι με των στιγμών το στάλαγμα

αλλά μια λάμψη, μονομιάς·

όπως ο πόθος που έσμιξε τον άλλο πόθο

κι απόμειναν καθηλωμένοι

ή όπως

ρυθμός της μουσικής που μένει

εκεί στο κέντρο σαν άγαλμα

αμετάθετος.

Δεν είναι πέρασμα τούτη η ανάσα

οιακισμός κεραυνού.

Όμορφο Σάββατο με δύναμη !

Καισαριανή 24/ 11/2009

Στελλίτσα αγαπημένη,

εύχομαι από καρδιάς

Χρόνια Πολλά

και καλή δύναμη στον αγώνα

για να διαβάζουμε εμείς

τα "μυροβόλα νέα" από

το λατρεμένο μας νησί

Φιλάκια στην οικογένεια

Τζούλια 

Αυτά τα λόγια γράφει η κάρτα που έλαβα

με ευχές για την γιορτή μου!

Οι κάρτες πολλές λόγω τις δουλειάς, αλλά γιατί με συγκίνησε αυτή;

Είναι πολύ όμορφο και τρυφερό να σε θυμάται

πολλά- πολλά χρόνια μετά

η φιλόλογος σου.. από το Λύκειο!

Συγκινήθηκα πάρα πολύ φίλοι μου και  μαζί με την κάρτα, μου ήρθαν στο νου

και πάρα πολλές αναμνήσεις όπως ήταν φυσικό.

Είναι σημαντικό να σε θυμάται τόσα χρόνια, δεκαετίες μετά..

στην ονομαστική γιορτή σου

η φιλόλογος σου, η δασκάλα που εμφύσησε όραμα, ιδανικά, ανθρωπιά...  

Ευχαριστώ πολύ  για το τριαντάφυλλο

 εκείνη τη  φίλη που μου το έδωσε  

και την  κερνάω στίχους ...

Πάαααααααμεεε:

Κερασμένα λοιπόν, κερασμένα
τα πικρά μου ποτά, κερασμένα
και τα χρόνια μου τα ευτυχισμένα,
κερασμένα, πληρωμένα κι αυτά.

Κερασμένα όσα πίστεψα κάποτε,
κερασμένα σ' ολονών την υγειά,
κερασμένα όσα μου 'λεγες άλλοτε
κι όσα δε λέγονται σε κανέναν.
Στα παιδιά από μένα κερασμένα.

Κερασμένα της ψυχής τ' αποθέματα
σκορπισμένα σε μια μόνο βραδιά,
κερασμένα όλα αλήθεια και ψέματα
κι όλα για πάρτη σου μοιρασμένα.
Στα παιδιά από μένα κερασμενα.

Κερασμένα, τα χαμένα και τα κερδισμένα,
κερασμένα, τα δικά μου μαζί και τα ξένα,
τα σπασμένα πληρωμένα κι αυτά.

Κερασμένα τωρινά και μελλούμενα,
κερασμένα σε ποτήρια παλιά,
κερασμένα τα καλά μου καθούμενα
για το γαμώτο ρισκαρισμένα.
Στα παιδιά από μένα κερασμενα.

Κερασμένα, τα χαμένα και τα κερδισμένα,
κερασμένα, τα δικά μου μαζί και τα ξένα,
τα σπασμένα πληρωμένα κι αυτά.

Με αφορμή την 25η Νοεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών,
οφείλουμε να καταγγείλουμε το φαινόμενο, το οποίο μόλις τα τελευταία χρόνια
έχει αρχίσει να μελετάται και να αναγνωρίζεται ως ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα.

Η βία κατά των γυναικών δεν είναι οικογενειακή υπόθεση.
Αποτελεί το πιο διαδεδομένο ανομολόγητο έγκλημα, που πλήττει γυναίκες ανεξαρτήτως κοινωνικού ή οικονομικού επιπέδου.
Η βία που υφίσταται η γυναίκα είναι πολύπλευρη: μέσα στην οικογένεια, αλλά και στον εργασιακό χώρο,
λεκτική ή σωματική, στο πλαίσιο της κοινωνικής της δράσης ή στο στενό οικογενειακό περιβάλλον,
η βία σε κάθε μορφή εκφράζει τα παγιωμένα στερεότυπα και την επιβολή εξουσίας,
που υφίσταται η γυναίκα στον αγώνα να καθορίζει η ίδια την τύχη της. 

Με αφορμή τη σημερινή ημέρα:

         Θυμόμαστε την

. Κωνσταντίνα Κούνεβα,

που έπεσε θύμα επίθεσης με βιτριόλι διότι ανάπτυξε συνδικαλιστική δράση

. Καταγγέλλουμε τη σωματεμπορία και το trafficking
      .   Καταγγέλλουμε τα στερεότυπα, την ανισότητα στον εργασιακό χώρο και την εργασιακή ανασφάλεια,
την ανυπαρξία κοινωνικών δομών συμφιλίωσης οικογενειακής - επαγγελματικής ζωής,
τα οποία συμβάλλουν στον αποκλεισμό των γυναικών από την κοινωνική ζωή.
Η πρόληψη και εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών μπορεί και πρέπει να είναι ουσιαστικός.

Μέσα από την οργάνωση δράσεων ευαισθητοποίησης
εκπαιδεύουμε και κινητοποιούμε τις τοπικές κοινωνίες.

Παράλληλα όμως πρέπει

 να αναπτυχθεί ένα δίκτυο υπηρεσιών,
σε συνεργασία με τις υπάρχουσες κοινωνικές υπηρεσίες, οι οποίες θα αντιδρούν άμεσα σε περιστατικά βίας
και θα λειτουργούν υποστηρικτικά προς τα θύματα και  
της ευρείας ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών,
αλλά και στο θέμα του συντονισμού ενός δικτύου που θα υποστηρίζει τα θύματα βίας,
θα μπορούσε να είναι καθοριστικός.

Επίσης, από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας
να καταρτιστεί το αμέσως επόμενο διάστημα ένα πρόγραμμα δράσεων ευαισθητοποίησης του κοινού,
το οποίο θα συμβάλει στην άρση των στερεοτύπων,
και κατά συνέπεια στην προσπάθεια για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

Μέρες βαριές χοντρές ψιχάλες
πάνω σε χάπια και μπουκάλες
δε θα γυρέψω νοσηλεία
στα σινεμά και στα βιβλία

Πάω ν' αδειάσω το τασάκι
κι αυτό το σκούρο σου σακάκι
θα το πετάξω απ' το μπαλκόνι
να βρει κανέναν που κρυώνει κι εγώ...

Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει
στα εργοστάσια μπροστά και στα σκουπίδια πλάι
να μπερδευτώ με τους εργάτες
και στη φουφού του καστανά
στάχτη να γίνεις σατανά

Έχει ψυχρούλα και μ' αρέσει
Το άσθμα μου κι ο βρυχηθμός μου
στα ραδιόφωνα του κόσμου
με τρύπια βάρκα και ναυτία
βγαίνω λοιπόν στην πειρατεία κι εγώ...

Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει
στα εργοστάσια μπροστά και στα σκουπίδια πλάι
να μπερδευτώ με τους εργάτες
και στη φουφού του καστανά
στάχτη να γίνεις σατανά

"δε θα γυρέψω νοσηλεία
πάνω σε χάπια και μπουκάλες"
Για σένα που βάζεις τις ετικέτες!  

Μεγάλωσα

Στο τέρας της πόλης
Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέματα
Κατάπια λόγια λιπαρά
Ξεγλίστρησα από τον πόθο μου να μάθω
Κορόιδεψα την δίψα μου να δω ... γιατί είμαι εδώ

Μεγάλωσα

Με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας
Με βλέμματα συμπάθειας και άσκοπης προσπάθειας
Να είμαστε καλοί
Εμείς;
Άλλο εμείς, άλλο εμείς...

Πάντα γι άλλα μιλάμε- Πάντα γι άλλους
 μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα

Τέρας της οικογενείας

Ανούσιας ευγένειας ψευτο- υποταγή

Ηθοποιός παιδί στο ρόλο του μεγάλου

Δεν μιλάω για βία, μιλάω για βιασμό

Να ζεις την εφηβεία σημαίνει πόλεμο

Με μια εφηβεία λάσπη, στο σιχαμένο άστυ

Ενήλικας νευρωτικός

Μεγάλωσα ...  Σύνδεση otenet
Γλυκά από το Pallete,
Μετά Silhouette
Σκεπάζουμε τους πόνους με φαί
Τα όνειρα σε σύνθλιψη αργότερα η κατάθλιψη
Φρικιό του Εγώ με τσαμπουκά ναυάγιο
Πάμε γι άλλα μια ζωή πάμε γι' άλλα
Βάλτο στα πόδια- πονάει πολύ
Σε φτύνω σε φιλώ- δεν σε πάω μα σ' αγαπώ
Παράνοια- διάνοια- επιφάνεια
Επιφάνεια- επιφάνεια- επιφάνεια
Στεριά- Πιάσαμε στεριά
Δάκρυα καφτά μου δάκρυα
Ο πόνος μαλακώνει
Δάκρυα ... Καλά μου δάκρυα- Βιολογικός καθαρισμός

Πάντα γι άλλα μιλάμε- Πάντα γι άλλους μιλάμε
έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα

Αγάπη πριν το άλφα
Και κάτω απ' το μηδέν το υποσυνείδητο μου
Το χώμα λασπώνει
Τους σάπιους καρπούς ανακυκλώνει

Μεγάλωσα

Μα το παιδάκι κλαίει,
Δεν είναι γιατί φταίει δεν έχει που να πάει
Τα νύχια του μασάει και βρέχει τα σεντόνια
Καλά να πάθει Καλά να πάθει- Καλά να πάθει 
Η μάνα του φωνάζει
Του δίνει γάλα, το μαλώνει
Έτσι πια το μεγαλώνει
Πάντα γι άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα θα πει να κάνεις το παπί

Να ζεις στην απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις

Μεγάλωσα σημαίνει

Να ζεις με αυτό που σ' αρρωσταίνει
Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
Να βγάζεις τόνους στα σκουπίδια
Να ρίχνεις σ' άλλους τα άδικα
Να βλέπεις πρωινάδικα
Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
Να αιμοδιψάς για ειδήσεις
Να λες yew να λες no
Να συνηθίσεις τα πορνό Να πολεμάς στον καναπέ
Να μη μπορείς χωρίς φραπέ

Πάντα για άλλους μιλάμε ...

Μεγαλώνω θα πεί να 'ρχεται η ανατροπή
Οι καιροί να στη φέρνουν
Τα μυαλά σου να γδέρνουν
Να ζητάς να κουρνιάσεις
Να βρίσκεις οάσεις Στις ψυχώσεις των άλλων
Που έχουν για περιβάλλον
Ίδιες φάτσες με σένα
Γόνατα λυγισμένα
Όνειρα ξεχασμένα...

                                                  στίχοι- μουσική- ερμηνεία: Χαρούλα Αλεξίου 

Θα έρθει μια φορά να νιώσω πως κι εγώ

ανήκω κάπου

Θα έρθει σαν το φως άνθρωπος καθαρός

κι εγώ σκιά του

Να μου κρατάει σφιχτά, σφιχτά το χέρι

Και λόγια καθαρά μόνο να μου φέρει

Να γνωρίσω έναν άνθρωπο

που λέει «Ναι» και το εννοεί,

Να γυρίζω το κεφάλι

και να μένει το χαμόγελο του εκεί

Θα' χει λόγο, θα χει μπέσα ...

Θα χαράζει θα νυχτώνει

και θα πέφτω πάντα μέσα

Μες τα μάτια να τον βλέπω

και να μένω ο εαυτός μου...

Να το λέω να το εννοώ

πως αυτός είναι ο 'Άνθρωπος μου

Πέρασα πολλά, μπορώ

σε μια στιγμή να τα διαγράψω

να του δοθώ, να του παραδοθώ

 κι ας ξανακλάψω

Φτάνει μια φορά αυτός να μου φέρει

δυο λόγια καθαρά

Να γνωρίσω έναν άνθρωπο

που λέει «ναι» και το εννοεί,

Να γυρίζω το κεφάλι

και να μένει το χαμόγελο του εκεί

Θα 'χει λόγο, θα χει μπέσα ...

Θα χαράζει θα νυχτώνει

και θα πέφτω πάντα μέσα

Μες' τα μάτια να τον βλέπω

και να μένω ο εαυτός μου.

Να το λέω να το εννοώ

πως αυτός είναι ο Άνθρωπος μου!

Κι αν πέρασα πολλά,

μπορώ σε μια στιγμή να τα διαγράψω

Να του δοθώ να του παραδοθώ

κι ας ξανακλάψω

Να γνωρίσω έναν άνθρωπο

που λέει «Ναι» και το εννοεί,

Να γυρίζω το κεφάλι και να μένει

το χαμόγελο του εκεί, εκεί, εκεί ...

                                                Συνθέτης- Στιχουργός Χαρούλα 

Να γνωρίσω έναν άνθρωπο
που λέει «Ναι» και το εννοεί,
Να γυρίζω το κεφάλι
και να μένει το χαμόγελο του εκεί
Θα' χει λόγο, θα χει μπέσα ...
Μες τα μάτια να τον βλέπω
και να μένω ο εαυτός μου...

Τα πνεύματα επιστρέφουνε τις νύχτες
Φωτάκια από αλύτρωτες ψυχές
Κι αν δεις εκεί ψηλά στις πολεμίστρες

Θα δεις να σε κοιτάζουνε μορφές
Κι αν δεις εκεί ψηλά στις πολεμίστρες
Θα δεις να σε κοιτάζουνε μορφές

Και τότε ένα παράπονο σε παίρνει
Και στα καντούνια μέσα σε γυρνά
Η Πόλη μια παλιά αγαπημένη
Που συναντάς σε ξένη αγκαλιά

Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο
Αλλάζουνε εντός μου τα σύνορα του κόσμου
Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο
Αλλάζουνε εντός μου τα σύνορά του κόσμου

Την βρήκα στις στροφές των ποιημάτων
Με τις βαριές χανούμισσες να ζει
Και ρίχνω μες στο στόμα των αρμάτων
Την κούφια μου αλήθεια τη μισή

Και ρίχνω μες στο στόμα των αρμάτων
Την κούφια μου αλήθεια τη μισή

Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο
Αλλάζουνε εντός μου τα σύνορα του κόσμου
Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο
Αλλάζουνε εντός μου τα σύνορά του κόσμου

Δεν σε καταλαβαίνω πια. Πού είναι τα κείμενα
που ταξίδια μεγάλα μας πήγαιναν,
από της πραγματικότητας τα βάσανα μακριά;
Ήταν τα κείμενα εκείνα τρυφερά και μέλι στάλαζαν.

Θυμάσαι, που όλοι στο έλεγαν κι εσύ φοβόσουν
μη καβαλήσεις το καλάμι
και πάρουν τα μυαλά σου αέρα; Θυμάσαι εκείνη την εποχή,
δεν πάει καιρός.

Τι έγινε στο μεταξύ και άλλαξες; Πικράθηκες μήπως;
Σε πείραξαν και δεν το ομολογείς;
Έλα, πες μου εμένα που πάντα μου μιλούσες.
Τώρα πια, δε μιλάς καθόλου, ούτε περπατάς
κοντά στη θάλασσα, που λατρεύεις.

Στην αγκαλιά μου είπες τα πιο μεγάλα βάσανα,
τους πιο μεγάλους πόνους,
τους καημούς σου, τα ντέρτια σου.
Κι έκλαιγες, όλο έκλαιγες μέχρι,
που σου έφευγε το βάρος και κοιμόσουν ήσυχα.

Η ανατολή, έφεγγε τη ζωή σου ολόκληρη,
όταν πολύ πρωί έφευγες για τη
δουλειά και χαμογελούσες στο κρύο, στη βροχή,
 στον ήλιο και τον καύσωνα.

Πού είναι τα κείμενα- ποιήματα και πού οι αγκαλιές
λουλούδια που κουβαλούσες
από τους αγρούς ολόδροσα μέσα σ' αυτά τα έργα;

Μα δε θυμάσαι, που έφερνες γύρους
στον ουρανό και φώναζες
ή τραγουδούσες όλο για τους ανθρώπους
και την ομορφιά;
Αλίμονο, τι έγιναν όλα εκείνα,
που με το νου έπλαθες και ζούσες
γι' αυτά και ξεσήκωνες κι άλλους.
Πού είναι όλα, πού τα πήγες, πού τα άφησες;

Ήταν παιδιά σου και ειδικά εσύ
αποκλείεται να τα εγκατέλειψες.
Εσύ, που έλαμπες μέσα στο «αγαπώ»
κι ήταν αθώα τα μάτια σου;

ΑΝΤΙΦΩΤΗΣ:

Έφυγα για ταξίδι μακρινό ψάχνοντας να γεμίσω τη δεξαμενή μου.
Έτσι αποκαλούσες τις αποδράσεις μου: δεξαμενή που γιόμιζε,
απ' των αγγέλων τα μέρη κι απ' των αθώων παιδιών, τα μάτια.

Στις ακρογιαλιές, του κόσμου μάζευα, κοχύλια και πετράδια.
Έκανα βουτιές στο βυθό και τρόμαζες ως ν' ανεβώ ξανά.
Έφερνα, έλεγες, θησαυρούς αμύθητους:
Φύκια, κοχύλια, χρώματα, αστερίες και μάγια.

Μια μέρα, είχα φέρει μπλεγμένο στα φύκια ένα δαχτυλίδι.
Εκείνο με το ασήμι και το μαργαριτάρι.

Σου άρεσε τόσο πολύ που δάκρυσες.
Εγώ δεν ήξερα και δεν κατάλαβα ποτέ..

γιατί συγκινήθηκες που στο χάρισα.

Μου φαίνεται, το λάτρεψες κι ας είχες πιο πολύτιμα.
αυτά, μου έλεγες και περίμενες

να ξεχειλίσει η δεξαμενή του μυαλού μου,
για ν' αρχίσουν οι μαγικές ιστορίες,

να τρέχουν σαν γάργαρο νερό και σαν το αγέρι.

                                                                                       Στέλλα Μπ.

     Καλή Κυριακή σε όλους!             

Έχω πέσει και κλαίω στο παλιό μου παλτό
που το είχα ξεχάσει στο πατάρι κλειστό
μες στις τσέπες του είχε ψιχουλάκια από σνακ
και στη φόδρα του θέση για τον δρόμο κονιάκ

Τόσες κρύες στιγμές στη καρδιά μου ζεστές
μέσα στο σινεμά και στους δρόμους μετά
μου 'μαθε τα ταξίδια να αλητεύω εν ψυχρώ
να περνάω καλά και με χάλια καιρό
το παλιό μου παλτό

Κι έσβηνε το τσιγάρο στο υγρό πάνω χώμα
σ' ένα υπόστεγο κάτσαμε και γίναμε λιώμα

και μια νύχτα τρελή σ' ένα άδειο βαγόνι
μείναμε ως το πρωί και έξω έριχνε χιόνι

Πώς περάσαν τα χρόνια τι είναι αυτά που φορώ
ποιο σατέν ποιο μετάξι θα με βγάλει χορό
το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε 'σένα
να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζει σ' εμένα
γιατί μοιάζει σε 'μένα

Κι έσβηνε το τσιγάρο στο υγρό πάνω χώμα
σ' ένα υπόστεγο κάτσαμε και γίναμε λιώμα
το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε 'σένα
να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζεις σ' εμένα

Το νόημα του "παλιού μου παλτού"
με συγκλονίζει...
Όσες φορές και να το ακούσω
τόσες θα κλάψω
γιατί μοιάζει σ' εμένα...

Να μ' αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν' γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εννιά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό

Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι- χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ' αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ' αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν' ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν' ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ' αγαπάς εαυτέ μου σ' έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου δίναν ραντεβού
απ' τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ' τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ' αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν' γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ' αυτί γιατί σ' ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά
γιατί μου πήρε πολλά το εννιά (2009)
και δεν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά...

Τρεις βράχοι λίγα καμένα πεύκα κι ένα ρημοκλήσι

και παραπάνω

το ίδιο τοπίο αντιγραμμένο ξαναρχίζει.

τρεις βράχοι σε σχήμα πύλης, σκουριασμένοι

λίγα καμένα πεύκα, μαύρα και κίτρινα

κι ένα τετράγωνο σπιτάκι θαμμένο στον ασβέστη.

και παραπάνω ακόμη πολλές φορές

το ίδιο τοπίο ξαναρχίζει κλιμακωτά

Ως τον ορίζοντα ως τον ουρανό που βασιλεύει.

Εδώ αράξαμε το καράβι να ματίσουμε τα σπασμένα κουπιά,

να πιούμε νερό και να κοιμηθούμε.

Η θάλασσα που μας πίκρανε είναι βαθιά κι ανεξερεύνητη

και ξεδιπλώνει μίαν απέραντη γαλήνη.

Εδώ μέσα στα βότσαλα βρήκαμε ένα νόμισμα

και το παίξαμε στα ζάρια.

Το κέρδισε ο μικρότερος και χάθηκε.

Ξαναμπαρκάραμε με τα σπασμένα μας κουπιά.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τα ανάκατα συναισθήματα μου.
Δεν ξέρω νομικίστικους όρους, αλλά θα σας πω με λόγια ψυχής.
Μετά από μια ψευτοεδίκαση, οι δικαστές συσκέφτηκαν και αποφάσισαν να δεχτούν τις ενστάσεις
των δικηγόρων των κατηγορουμένων γιατρών
Ζήτησαν να γυρίσει η υπόθεση στον εισαγγελέα
και να συσταθεί ξανά το κατηγορητήριο.
Άρα νέα αναβολή...
Πώς να συγκρατήσω την οργή μου, τα δάκρυα μου,
πώς να στηρίξω κι εγώ μαζί με τους άλλους τον Θοδωρή;
Πώς είναι δυνατόν να γίνονται όλα αυτά;
Και στο καπάκι ... μου παραδόθηκε μια Αγωγή κατά εμένα της
ίδιας και της δουλειάς μου (επιχείρησης μου),
άσχετη με το θέμα της Αγγελικούλας,
αλλά επειδή κατέγραφα μια αλήθεια, γεγονός που έγινε τον Αύγουστο φέτος ζητώντας μου 100.000 ευρώ ...
Γιατί μας χτυπούν, γιατί μας θάβουν ζωντανούς; Πες τε μου...

Από το Σάββατο 8 Απριλίου 2006, τριάμισι χρόνια μετά τον τραυματισμό από άνανδρη επίθεση

στο εργοστάσιο της ΔΕΗ Χίου, από σεκιουριτά

 την ώρα που έκανε ένα ρεπορτάζ ρουτίνας της 40 χρονης δημοσιογράφου Αγγελικής Χατζηδημητρίου

και το οποίο την οδήγησε στην τετραπληγία και αλαλία,

γεγονός για το οποίο ευθύνη έχουν γιατροί του Νοσοκομείου Χίου...

Από τότε δοκιμάζεται άγρια η ιδία και η οικογένεια της

Τρίτη φορά σήμερα πάλι στο δικαστήριο με δυο Αναβολές ...   

Απέναντι στον άδικο και βαρύ τραυματισμό της εργαζόμενης δημοσιογράφου Αγγελικής

 που την οδήγησε στην πλήρη αναπηρία 

και δημιούργησε οξύτατα κοινωνικά, οικογενειακά και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας,

η απαίτηση όλων είναι  να αποδοθεί δικαιοσύνη και να πληρώσουν οι υπεύθυνοι

Τα δυο ανήλικα παιδία της δεν ξέρουν πια τι να περιμένουν.

Ο σύζυγος πατέρας εργαζόμενος  συνάδελφος αγωνίζεται στο πλάι της από το 2006.

Για νοσηλεία με έξοδα πολύ υψηλού κόστους!

Χίος- Αθήνα- Αθήνα- Σουηδία.

 Σουηδία- Αθήνα- Χίος. Αποτέλεσμα μηδέν.

Δυο αναβολές στο δικαστήριο για κουκούλωμα

Και πάλι Χίος- Αθήνα- Γερμανία.

Γύρισε ο σύζυγος και πολυαγαπημένος φίλος Θοδωρής, από την Γερμανία για την Τρίτη εξ αναβολής δίκη.

Αν τολμήσουν και σήμερα να δώσουν αναβολή, θα προπηλακιστούν,

 πρώτα από όλους τους συναδέλφους (είμαστε αποφασισμένοι.-)

και κατόπιν από όλη την τοπική κοινωνία ...

Σε αναμονή...

Αγγελική και Θοδωρής...πριν την επίθεση εναντίον

 της εργαζόμενης μητέρας δυο ανηλίκων παιδιών

Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ' ακρογιάλια
η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό.
Λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλλια...
Ω! μην ταράξεις... πρόσεξε ν' ακούσεις τ' αλαφρό

ξεκίνημά της... τ' άγγιξες το δέντρο με τα μήλα
το χέρι απλώθη κι η κλωστή δείχνει και σε οδηγεί...
Ω! σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα
να 'σουν εσύ που θα 'φερνες την ξεχασμένη αυγή!

Η νύχτα να 'ταν που έκλεισε τα μάτια; Μένει αθάλη,
σαν από δοξαριού νευρά μένει πνιχτό βουητό,
μια στάχτη κι ένας ίλιγγος στο μαύρο γυρογιάλι
κι ένα πυκνό φτερούγισμα στην εικασία κλειστό.

Ρόδο του ανέμου, γνώριζες μα ανέγνωρους μας πήρες
την ώρα που θεμέλιωνε γιοφύρια ο λογισμός
να πλέξουνε τα δάχτυλα και να διαβούν δυο μοίρες
και να χυθούν στο χαμηλό κι αναπαμένο φως.

Έλα πάρε με
μες στο βυθό σου να βρεθώ
ν' αγαπηθώ, να λυτρωθώ
Έλα πάρε με
στα γαλανά σου τα νερά
δώσε στα όνειρα φτερά
Έλα πάρε με
σ' άλλα ταξίδια μακρινά
στου δειλινού τα μενεξιά
Έλα πάρε με
δώσε μου αίμα και μιλιά
σε χρυσαφένια ακρογιαλιά
Έλα πάρε με
εκεί που το κορμί λυγάει
εκεί που το κορμί γεννάει
Έλα πάρε με
και θεϊκός μου γίνε στίχος
που τον χορεύει ο ρυθμός
κι ο ψάλτης ήχος

Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει- ακούς;
ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει- ακούς;
Είμ' εγώ πού φωνάζω κι είμ' εγώ πού κλαίω, μ' ακούς;
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς;"

 Απόσπασμα από το "Μονόγραμμα" του Ελύτη... 
 

Μεγάλα νέα φέρνω από 'κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω

Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό

Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από 'ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες
αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες

Και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ' την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανογράφοι
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες

Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί

Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι
σαράντα με το λάδι και το ξύδι

Κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί

Λαέ, μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι
Οι αγώνες που' χεις κάνει δεν 'φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε

 Το Μεγάλο Μας Τσίρκο
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης, Τζένη Καρέζη

Το καλοκαίρι του 1973, κι ενώ η αμερικανοκίνητη
χούντα των συνταγματαρχών ήταν και έδειχνε ακόμα πανίσχυρη,
η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος
ανεβάζουν στο θέατρο "Αθήναιον"
το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη "το μεγάλο μας τσίρκο".
Στο έργο αυτό, μέσα από σατιρικά και δραματικά νούμερα
 και τραγούδια γινόταν μια αναδρομή
στην ιστορία της Ελλάδας από την Τουρκοκρατία,
τον Όθωνα και τους υπόλοιπους κυβερνήτες
της ανεξάρτητης Ελλάδας ως την Μικρασιατική καταστροφή,
τον πόλεμο του ';40 και το -τότε- σήμερα ...;
Η μουσική του έργου ήταν του Σταύρου Ξαρχάκου
και τα τραγούδια της παράστασης απέδιδαν ο Νίκος Ξυλούρης
και τα μέλη του θιάσου.
Τα σκηνικά της παράστασης ήταν του Ευγένιου Σπαθάρη
και στο θίασο πρωταγωνιστικούς ρόλους είχαν
ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος,
ο Στέλιος Κωνσταντόπουλος, ο Νίκος Κούρος,
ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος.

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδίες δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,

σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,

σφίγγει στο φώς τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,

σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό.

Μονάχα φως ο δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.

Η ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Τα σκονισμένα σκοίνα.

Το μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό.

Όλοι διψάνε. Χρόνια τώρα. Όλοι μασάνε μία μπουκιά ουρανό απάνου απ' την πίκρα τους.

Τα μάτια τους είναι κόκκινα απ' την αγρύπνια,

μία βαθειά χαρακιά σφηνωμένη ανάμεσα στα φρύδια τους

σαν ένα κυπαρίσσι ανάμεσα σε δυο βουνά το λιόγερμα.

Tο χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους -

έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό

κι έχουνε τον καημό βαθιά- βαθιά στα μάτια τους

σαν ένα αστέρι σε μία γούβα αλάτι.

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο

όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ τ' άγρια γένια τους

όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις άδειες τσέπες τους όταν σκοτώνονται 

 Η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα.

Τόσα χρόνια όλοι πεινάνε, όλοι διψάνε, όλοι σκοτώνονται

πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα,

έφαγε κάψα τα χωράφια τους κ η αρμύρα πότισε τα σπίτια τους

Ο αγέρας έριξε τις πόρτες τους και τις λίγες πασχαλιές της πλατείας

Τόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα

όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε -

πάνου στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους,

μία μεγάλη σημαία, μία μεγάλη φωτιά κατακόκκινη

και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια φεύγουν απ' τα χέρια τους

για τις τέσσερις πόρτες του ορίζοντα.

Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.
Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο‡
ήξερα πως δίχως τον άνθρωπο
δεν είναι πλήρες
του ήλιου το φώς.
Ενώ, τώρα, κοιτάζοντας
μες από τόση διαύγεια τον κόσμο,
μες από σένα- πλησιάζουν τα πράγματα,
γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα-
τώρα μπορώ
ν' αρθρώσω την τάξη του σ' ένα μου ποίημα.
Παίρνοντας μία σελίδα θα βάλω
σ' ευθείες το φως.

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Έλα να παίξουμε...
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου

Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει από καιρό
πριν από μένα

Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει

δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις

Έλα να παίξουμε...

Ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω!
Τραβάνε μπρος σκυφτοί δίχως καν όνειρα

Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που έρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει

δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις έριες παρατάξεις

Έλα να παίξουμε...
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα...

                              
Στιχουργός: Μανώλης Αναγνωστάκης  
Συνθέτης: Δημήτρης Παπαδημητρίου  
Ερμηνευτής:Γεράσιμος Ανδρεάτος

Γυάλινη πόλη κι ένας άνεμος αλάνι
σκόνη στους πάγκους, στις βιτρίνες και στα ράφια
γίναν τα τάστα της κιθάρας μου ξυράφια 
κι εσύ έχεις χρόνια να κατέβεις στο λιμάνι 
  
  
Σαν το διαμάντι το γυαλί μ' έχει χαράξει
ήρθα και φεύγω μ' αδειανά τα δυο μου χέρια
θέλει αστέρι μου ατέλειωτα νυχτέρια
να γίνει η κάμπια χρυσαλίδα και μετάξι
 Παίζει ξανά Refrain χωρίς στίχο
 
Μορφές αγίων σ' έναν τοίχο μαυρισμένο
στον Ιορδάνη τους τα λόγια μου βαφτίζω
βλέπω τα αρώματα, τα χρώματα μυρίζω
κι όλο προσμένω ένα πλοίο βυθισμένο 
  Σαν το διαμάντι...
 
Λερά σεντόνια σε δωμάτια νοικιασμένα
Άργος, Μυκήνες, Σαντορίνη και Μαντείο
όλη η ζωή μου καλώς ήρθες και αντίο
σκόρπια στιχάκια σε πακέτα πεταμένα 
  Σαν το διαμάντι...

Επιτέλους κυκλοφόρησε και είναι θεικό το νέο cd της Χαρούλας

Πιο κάτω η στίχοι του τραγουδιού "Ο άνθρωπος μου"

Τίτλος του album: Η αγάπη θα σε βρει όπου και 'να σαι!

Ήχο απίστευτα μαγικό, θα έχουμε σε λίγες μέρες

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Θα έρθει μια φορά να νιώσω πως κι εγώ

ανήκω κάπου

Θα έρθει σαν το φως άνθρωπος καθαρός

κι εγώ σκιά του

Να μου κρατάει σιγά, σφιχτά το χέρι

Και λόγια καθαρά μόνο να μου φέρει

Να γνωρίσω έναν άνθρωπο

που λέει «ναι» και το εννοεί,

Να γυρίζω το κεφάλι

και να μένει το χαμόγελο του εκεί

Θα' χει λόγο, θα χει μπέσα ...

Θ χαράζει θα νυχτώνει

και θα πέφτω πάντα μέσα

Μες τα μάτια να τον βλέπω

και να μένω ο εαυτός μου...

Να το λέω να το εννοώ

πως αυτός είναι ο 'Άνθρωπος μου

Πέρασα πολλά, μπορώ

σε μια στιγμή να τα διαγράψω

να του δοθώ, να του παραδοθώ

 κι ας ξανακλάψω

Φτάνει μια φορά αυτός να μου φέρει

δυο λόγια καθαρά

Να γνωρίσω έναν άνθρωπο

που λέει «ναι» και το εννοεί,

Να γυρίζω το κεφάλι

και να μένει το χαμόγελο του εκεί

Θα 'χει λόγο, θα χει μπέσα ...

Θα χαράζει θα νυχτώνει

και θα πέφτω πάντα μέσα

Μες' τα μάτια να τον βλέπω

και να μένω ο εαυτός μου.

Να το λέω να το εννοώ

πως αυτός είναι ο Άνθρωπος μου!

Κι αν πέρασα πολλά,

μπορώ σε μια στιγμή να τα διαγράψω

Να του δοθώ να του παραδοθώ

κι ας ξανακλάψω

Να γνωρίσω έναν άνθρωπο

που λέει «ναι» και το εννοεί,

Να γυρίζω το κεφάλι και να μένει

το χαμόγελο του εκεί, εκεί, εκεί ...

                                                Συνθέτης- Στιχουργός η Θεά Χαρούλα 

Η Χαρούλα κάνει τις στιγμές της τραγούδια

Διαλέγει μια σειρά από ασπρόμαυρες φωτογραφίες

από το προσωπικό της album

και της κάνει αγάπη

Την αγάπη που θα σε βρει όπου και να ΄σαι...

Εγώ πατώ στον ουρανό
βαδίζω στον ωκεανό
πάνω στο κύμα περπατώ
εσένα σαν κοιτώ

Είσαι Νεράιδα της Αυγής
η πιο όμορφη όλης της γης
μ' ένα χαμόγελο μπορείς
τα θαύματα να πεις

Εγώ φουντώνω στο χιονιά
βγάζω φωτιές στην παγωνιά
άνοιξη έχει η καρδιά
εσένα σαν κοιτά

Είσαι Νεράιδα της Αυγής
η πιο όμορφη όλης της γης
μ' ένα χαμόγελο μπορείς
τα θαύματα να πεις

Σαν ένα τρεμάμενο
καναρίνι,νιογέννητο
πουλάκι
θ' απιθώσω
τη ζωή μου
στις φούχτες σου.
Ντ.Κατσούρη

Κάτω στης μαργαρίτας
τ' αλωνάκι, στήσαν χορό
τρελό τα μελισσόπουλα.

Ιδρώνει ο ήλιος, τρέμει το
νερό. Στάχυα ψηλά λυγίζουνε
το μελαμψό ουρανό.

Πέρα μέσα στα χρυσά νταριά
κοιμούνται αγοροκόριτσα.
Ο ύπνος τους μυρίζει πυρκαγιά.
Στα δόντια τους
ο ήλιος σπαρταράει.

Κάτω στης μαργαρίτας
τ' αλωνάκι.
                                                                 Οδυσσέας Ελύτης

                                                                                                                                                                                                       Ηλιαχτίδες
τα λόγια της αγάπης
σ' ανήμπορους καιρούς
φθείρουν τη φθορά
κι αργοσαλεύουν
την πεθυμιά.
Έρως "ήρος άγγελος"
Δ.Π.Σωτρίλλη

Παλιό τραγούδι κι άγιασε
απ' το πολύ το δάκρυ
στην πλάτη του φορτώθηκε
του κόσμου τον καημό
Κι αν το ρωτήσεις θα σου πει
πατρίδα πια δεν έχω
καμιά πατρίδα δεν χωρά
ολόκληρο ουρανό

Βαφτίστηκα στο άχτι σας
στην πίκρα, στο γινάτι σας
και πιο ψηλά ανεβαίνω
Είμαι το πρώτο γάλα σας
η μυρωδιά της μάνας σας
γι αυτό σας ανασταίνω

Παλιό τραγούδι κι άγιασε
απ' την πολύ αγάπη
έγινε ρούχο του φτωχού
του μόνου συντροφιά
Κι αν το ρωτήσεις θα σου πει
τα χρόνια μου δεν ξέρω
ποιος ξέρει πότε ράγισε
πρώτη φορά καρδιά

Βαφτίστηκα στο άχτι σας
στην πίκρα, στο γινάτι σας
και πιο ψηλά ανεβαίνω
Είμαι το πρώτο γάλα σας
η μυρωδιά της μάνας σας
γι αυτό σας ανασταίνω

Το ταλέντο του ανθρώπου
αναπτύσσεται μέσα
στην απομόνωση,
ο χαρακτήρας του όμως,
σχηματίζεται μέσα
στις τρικυμίες της ζωής.
Γκαίτε

Ποια μουσική περπατάει στο πλάι σου
ποια πυρκαγιά στα μαλλιά.
Ποια σιωπή καταπίνει τα λόγια μου
και ψυθιρίζω φιλιά.
Κάψε τις νύχτες μου,
σβήσε τις μέρες μου,
κάνε το χρόνο στιγμή.
Ό,τι ευχήθηκα κι ό,τι φοβήθηκα
είναι καιρός να φανεί.

Σαν βροχή που πέφτει στα φύλλα
στα μαλλιά, στο πρόσωπο κυλά,
σαν βροχή σε θέλω απόψε
να βραχώ, ως τη ρίζα της φωνής,
γέλιο μου.
Στη φωτιά που μέσα μου καίει
μια φωνή γελάει και κλαίει,
στη φωτιά θα πέσω μαζί σου
να σωθεί ό,τι είναι δυνατό,
γέλιο μου, φλόγα μου - φλόγα μου.

Ποια μουσική δυναμώνει
στο βλέμμα σου
κι όλα χορεύουν γλυκά.
Ποιος πυρετός ανεβαίνει
στο αίμα μου
και κοκκινίζει ξανά.
Κάψε τις νύχτες μου,
σβήσε τις μέρες μου
κάνε το χρόνο στιγμή.
Ό,τι αγάπησα κι ό,τι παράτησα
είναι καιρός να κριθεί.

Κι απόψε βρέχει- κι η πόλη,
μ' όλα τα φώτα της κυλάει.
Απ' τις υδρορροές της χύνεται
και χάνεται στους υπονόμους.
Το άπειρο και το παράθυρό μου,χάσκουν
κι ανάμεσά τους ήχος άλλος
απ' της βροχής κανένας.
Στιγμή- ανάσα, το ροδαλό της ανατολής...

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες, ήταν δέντρα
που τα έντυνε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες στην πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ, το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα, σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ, ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα, σε αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ, το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα, σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ, ανάσα μου κι αέρας

Βραδιάζει,
Φυλλομετρώντας
την απουσία σου
χαμηλόφωνα.
Μια ακανόνιστη
κόκκινη κηλίδα
που ξεθωριάζει.
Δ.Κούνδρουρος

Ο πιο δικός αδελφός

είναι ο καημός

Κι όνειρο η γαλήνη

πλάι στη θάλασσα

Με τις ώρες σαν ματόχαντρα

στον κόρφο

Τον έρωτα φτερούγα

με δύχτια τις ψυχές μας

βαθύχρωμα...

Ανελκύουμε ουρανό

γεμάτο πράξεις γενναίων

Νιώθουμε τον άνεμο

ζωγραφισμένο

με το αθώο των παιδιών

Προσευχόμαστε όπου πιστεύουμε

με το ανάλαφρο του κύματος

Ψυχή με δέος λευτερίας

στα σπλάχνα ριζωμένο

Γέφυρες χτίζουμε στο παρόν

ελπίζοντας σε στιγμές ζωής...

                                                               Έλενα Ψαραλίδου- Στέλλα Μπάκνη 

Σαν προσπεράσεις τον καημό
ξεχνιούνται όλα τα λάθη
βλέπεις αλλιώς τον ουρανό
αλλιώς και την αγάπη

Μ'ένα σου γέλιο μόνο
εγώ το χρόνο ξεγελώ
το δάκρυ μου στεγνώνω

Σαν προσπεράσεις τον καημό
σ'ένα στενό πιο κάτω
μη λυπηθείς και πέταξε
ότι σου βγήκε σκάρτο

Μου λείπεις όπως ο ήλιος το Χειμώνα
το γέλιο σου ακόμα ηχεί γλυκά
και 'γω στο μάτι του κυκλώνα
με τη θολή σου εικόνα μιλώ ξανά
ποτέ δεν είναι αργά...

 Γιάννης Γιαβάρας

Σήμερα στη Χίο γιορτάζουμε την απελευθέρωση
του νησιού από τον Τουρκικό ζυγό...
Είναι αργία... Βρέχει πολύ αυτή την ώρα και δεν ξέρω αν θα γίνει η παρέλαση..
Είναι εδώ ο υφυπουργός Παιδείας, Δια βίου μάθησης και Θρησκευμάτων
κ. Πανάρετος εκ μέρους της κυβέρνησης, ο οποίος κάλεσε τους μαθητές
στις 4.30 μ.μ. στην αίθουσα Νομαρχιακού Συμβουλίου,
να μιλήσουν για τις καταλήψεις.
Αναρωτιέμαι τι μπορεί να πει αυτός ο άνθρωπος στα παιδιά που
κάνουν μάθημα σε μισογκρεμισμένα κτίρια και προκάτ αίθουσες.
Σήμερα η Χίος γιορτάζει την απελευθέρωση της...
και είναι εδώ ο υφυπουργός, ενώ τις υπόλοιπες μέρες ζούμε μόνοι σχεδόν...
Με πλήρη υποβάθμιση των ακτοπλοϊκών
και αεροπορικών συνδέσεων με την Αθήνα.
Η Χίος των γραμμάτων και των τεχνών γιορτάζει
Τους Πολιούχους της Άγιους Βίκτωρας: Βίκτωρ, Μηνάς, Βικέντιος.
Το Αιγαίο κοιτάζει αγριεμένο, ο ουρανός είναι θυμωμένος,
τα τελευταία γιασεμάκια έπεσαν και τρέχουν
στο αυτοσχέδιο ποταμάκι του νερού.
Η φύση θύμωσε στον κ. Πανάρετο και του κρατάει μούτρα και γιατί όχι;
Στη Χίο ζούμε κατά τύχη ... χωρίς την αγάπη της εκάστοτε κυβέρνησης.
Στη Χίο στις 19 του μήνα επαναλαμβάνεται η εξ (δυο φορές) αναβολής δίκη
της δημοσιογράφου Αγγελικής Χατζηδημητρίου, που χτυπήθηκε βάρβαρα,
ενώ έκανε ρεπορτάζ στο εργοστάσιο της ΔΕΗ, Από ιδιωτικό σεκιουριτά
κι έμεινε παράλυτη (τετραπληγία),  από τοις 8 Απριλίου 2006
και η δίκη αναβάλλεται και αναβάλλεται,
για να κρύψει η ΔΕΗ της πομπές της
και το «Σκυλίτσειο» Νοσοκομείο Χίου τις δικές του...
Τότε δεν θα έρθει κανένας να υπερασπιστεί
τα δίκαια της διαλυμένης
Οικογένειας με τα δυο ανήλικα παιδιά...
Σήμερα η Χίος γιορτάζει την απελευθέρωση της,
από τον Τουρκικό ζυγό
Και είναι ο υφυπουργός Παιδείας,
Δια βίου μάθησης και θρησκευμάτων εδώ..
Δια βίου μάθησης... Άλλαξε το όνομα, άλλαξε κάτι άλλο;
Η βροχή χτυπά το τζάμι, ένα σπουργίτι
μπήκε στη φωλιά του χελιδονιού
για να σωθεί ... και η τριανταφυλλιά έχει ένα μπουμπούκι,
γεμάτο ζωή κι ελπίδα να γίνει
ένα όμορφο τριαντάφυλλο... παρ' όλα αυτά
που συμβαίνουν!
Καλημέρα σας..

                               Σ.Μ.

Το λιμάνι της Χίου τραβηγμένο από τα βορειοανατολικά

Ένα αστείο η ζωή

δεν έχει πώς ούτε γιατί...

Φτιάχνω εγώ καφέ για δυο

και μιλάω στο κενό

σου συζητώ τα νέα μου

σε βλέπω στον καθρέφτη μου

σε νιώθω εδώ συμπαίχτη μου...